KAYINVALİDE'DEN GÜZEL BİR DERS !

Aşçılığıyla ün yapmış yaşlı bir kadın, akşam yemeğine gelecek olan oğlu ve yeni gelini için yine mutfağına kapanmış, yemek yapıyordu. ... Aynı akşam yemeğe eski bir aile dostu da davetliydi. Beklenen misafirler gelip sofraya oturduklarında çok şaşırtıcı bir durumla karşılaştılar… Yaşlı kadının o gece yaptığı yemekler değme oburların bile iştahını kapatacak kadar berbattı. Tatlılar un kokuyordu, patatesler yanmıştı, köfteler ise neredeyse hiç pişmemişti. Oğlu, yeni gelini ve aile dostu, kadıncağıza durumu fark ettirmemek için ellerinden geleni yaptılarsa da, yemek sırasında pek iştahlı göründükleri söylenemezdi. Nihayet yemek bitti ve yeni evli çift annelerinin ellerini öperek evlerine gittiler. Aile dostları ise biraz daha kaldıktan sonra gitmeyi düşünüyordu. Oğlu ve gelini gittikten sonra, yaşlı kadına: " Senin harika bir aşçı olduğunu adım gibi biliyorum. Bana söyler misin, bu geceki yemekler neden o kadar kötüydü? Bence ya hastasın ya da bir bildiğin var." dedi. Yaşlı kadın gülümseyerek cevap verdi: - Hayır, hiçbir şeyim yok. Kasten yaptım. Bu yemekten sonra oğlum asla ikide bir annesinin yemeklerini hatırlatıp karısının kalbini kıramayacak . . .

Soğuk bir Ocak sabahı

Soğuk bir Ocak sabahı, bir adam Washington DC’de bir metro istasyonunda, kemanla 45 dakika boyunca 6 farklı Bach eseri çalar. Bu süre icinde, çoğu işe yetişme telaşındaki yaklaşık bin kişi kemancinin önünden geçip, gider. Kemancı çalmaya basladiktan ancak üç dakika kadar sonra, ilk kez orta yasli bir adam kemanciyi fark edip, yavaslar ve birkac saniye sonra da gitmek zorunda oldugu yere yetismek uzere yine hizla yoluna devam eder. Kemanci ilk bir dolar bahsisini bundan bir dakika kadar sonra alir. Bir kadin yürümesine ara vermeksizin parayi kemancinin önüne koyduğu kaba atarak, hizla gecer, gider. Birkaç dakika sonra, bir baska adam duraklayip, eğilerek dinlemeye başlar ancak saatine göz attığında, işe geç kalmamak icin acele ettiğini belirten ifadelerle hizla yoluna devam eder. En fazla dikkatle duran ise üç yaşlarında bir oğlan çocuğu olur. Annesinin çekiştirmelerine rağmen, çocuk önünde durur ve dikkatle kemancıya bakar. En sonunda annesi daha hızlı, cekistirerek çocuğu yürümeye zorlar. Oğlan arkasina dönüp dönüp kemanciya bakarak, çaresizce annesinin pesinden gider. Buna benzer şekilde birkac cocuk daha olur ve hepsi de anne, babalari tarafından yürümeye devam için zorlanarak, uzaklaştırılırlar. Çaldığı 45 dakika boyunca kemancının önünde sadece 6 kişi, çok kisa bir süre durur. 20 kişi duraklamadan, yürümeye devam ederek, para verir. Kemanci çaldığı süre içinde 32 dolar toplar. Çalmayi bitirdiğinde ise sessizlik hakim olur ve kimse onun durduğunu fark etmez, alkışlamaz. Hiç kimse onun dünyanın en iyi kemancisi Joshua Bell olduğunu ve elindeki 3,5 milyon dolarlık kemanla, yazılmış en karmaşık eserleri çaldığını anlamaz. Oysa Joshua Bell’in metrodaki bu mini konserinden iki gün önce Boston’da verdiği konser biletleri ortalama 100 dolara satılmıştı… Bu gerçek bir hikayedir ve Joshua Bell’in öylesine bir kılıkla metroda keman çalması, Washington Post gazetesi tarafindan algılama, keyif alma ve öncelikler üzerine yapılan bir sosyal deney gereği kurgulanmıştır. Sorgulanan şeyler; sıradan bir yerde, uygunsuz bir saatte güzelliği algilayabiliyor muyuz? Durup ondan keyif aliyor muyuz? Beklenmedik bir ortamda, bir yeteneği tanıyabiliyor muyuz? İdi… Dünyanın en iyi müzisyeni, dünyadaki en iyi müziği çalarken, önünde durup, dinleyecek bir üç dakikamız dahi yoksa, hayatta başka neleri kaçırıyoruz acaba?

ANNELERDEN BİR ANNE...

Ahtapot anneliği hiçbir canlının anneliğine benzemez. Dişi Ahtapot çiftleşmeden sonra bir oyuk bularak oraya yerleşir. Yumurtlamaya başlar ve yumurtlama işlemi bittikten sonra kuluçkaya yatar. Her ne pahasına olursa olsun yuvasını terk etmez. Yavrular yumurtadan çıkmadan açlığa dayanamazsa birkaç kolunu yer ve bu şekilde tüm yavrular yumurtadan çıkıncaya kadar hayatta kalır, yumurtaları korur. Ancak uzun süren kuluçka dönemi onu aç ve bitkin bırakır. Tüm yavrular yumurtadan çıkınca o da yuvasında can verir. Bu yüzdendir ki hiçbir dişi ahtapot yavrularının büyüdüğünü göremez.

PAPAZIN BİRİNİ

PAPAZIN BİRİNİ ÜCRA BİR KÖYE TAYİN EDERLER. PAPAZ KÖYE GELİR VE HALKIN DİNDEN ÇIKTIĞINI, KİLİSEYE GİTMEDİĞİNİ, KİLİSENİN BAKIMSIZLIKTAN ÇÜRÜDÜĞÜNÜ GÖRÜR. HEMEN KİLİSEYİ ONARIR VE KÖYLÜLERİ PAZAR GÜNLERİ AYİNE DAVET EDER.KİLİSENİN ÇANINI YIKATIP CİLALAR VE PARLATIR. TAM GİRİŞE İHTİŞAMLI BİR VATİKAN BAYRAGI ASAR. KÖYLÜLERDE YAVAŞ YAVAŞ KİLİSEYE GELMEYE BAŞLAR. TAM HER ŞEY YOLUNDA DERKEN BİR KARGA... DADANIR. MUNDAR HAYVAN HER GÜN AYNI SAATTE ÖNCE BAYRAGA SONRA ÇANA PİSLER VE BUNU SEKTİRMEDEN TEKRARLAR. 1 GÜN 2 GÜN 3 GÜN DERKEN PAPAZIN SABRI TAŞAR. MUHTARA DERT YANAR - MUHTAR BU KARGADAN BIKTIM. HER GÜN ÇAN SİLMEKTEN BAYRAK YIKATMAKTAN USANDIM. BUNA Bİ ÇARE BULALIM. MUHTAR: - KOLAYI VAR. KARGALAR PEYNİRE DAYANAMAZ. SEN ÇANIN ÜZERİNE EN TUZLUSUNDAN BİR PARÇA PEYNİR BIRAK . YANINDA DA BİR KASE İÇİNE SUSUZ RAKI KOY. KARGA PEYNİRİ YEDİĞİNDE İÇİ YANACAK VE SUSAYACAKTIR. KASEDEKİNİ DE SU ZANNEDİP İÇECEKTİR. SARHOŞ OLDUGUNDA DA UÇAMAZ. O ZAMAN YAKALARSIN. PAPAZ MUTLU BİR ŞEKİLDE KİLİSEYE DÖNER VE SÖYLENENLERİ YAPAR. BEKLEMEYE BAŞLAR. BİZİM KARGA UFUKTA GÖRÜNÜR BAYRAK DİREĞİNE KONAR VE VATİKAN SANCAĞINI BOKA BULAR. ORADAN KALKAR ÇANIN ÜZERİNE KONAR. ORAYADA BİR GÜZEL PİSLER. TAM UÇACAKKEN PEYNİRİ FARKEDER VE AFİYETLE YER. TUZLU PEYNİRDEN İÇİ YANAN KARGA KASEDEKİ RAKIYA SU DİYE SALDIRIR VE DİKER . BUNUN RAKI OLDUGUNU ANLADIGINDA İŞ İŞTEN GEÇMİŞTİR. HAVALANMAK İSTER AMA YAPAMAZ, PAT DİYE PAPAZIN AYAKLARININ DİBİNE DÜŞER. PAPAZ KANATLARINDAN GEREREK ÖFKEYLE SORAR: - LAN ŞEREFSİZ, MİLLİYETÇİSİN DESEM BAYRAĞA ZIÇMAZSIN, HRİSTİYANSIN DESEM ÇANA ZIÇMAZSIN, MÜSLÜMAN DESEM RAKI İÇMEZSİN. SÖYLESENE LAN SEN NESİN ? KARGA CEVAP VERİR:

Gariptir insanlar

Gariptir insanlar; güzelliklerin farkına varamazlar. Hep mutluluğu sahip olamadıklarında ararlar. Mutsuzluğun faturasını bile bugüne çıkarırlar; nedendir bilinmez düne hasret yaşarlar. Ne olursa olsun kıymetini bilmek gerekir bu günün ; belki de daha iyi olacak dediğin yarın ; hiç doğmayacak senin için ertesi gün. Yedi renk olmayıversin senin de dünyan ; kalite akmayıversin pantolunun paçalarından. Her istediğin senin olmayıversin; sonra toz pembe bir dünyan...! Ve kuş tüyü yataklarda gördüğün rüyan. Yaşamak için onlarca nedeni olduğunun farkına varmalı insan. Mutsuz olduğunu söylüyorsun ama ölüleri düşünmüyorsun...! Mutsuz olmak için bile yaşamak gerektiğini anlamıyor musun? Derde kedere pes edip ölmek istiyorsun...! Ölümün yaşamaktan kolay olduğunu nerden biliyorsun? En büyük dert kendinin ki sanıyorsun ; dünya da kimin ne derdi var biliyor musun ? Saçın istediğin şekli almadığı için deli oluyorsun (!) Ama hastalıktan saçları dökülmüş çocuklar var görüyor musun...! Paran yetmediği için kahroluyorsun...! Çocuğu olupta işi olmayan insanlar var hiç duyuyor musun ? Akşama kadar ayaklarına inen karasulardan bahsediyorsun...! Ayakları olmayan insanlara hiç denk geliyor musun ? Annen üstüne titrediği için kızıyorsun Annesi olmayan çocukları galiba unutuyorsun...! "Hala kirada süründüğün için" kızıyorsun Işıklarda mendil satan çocukları sanırım görüyorsun...! Ve sandığın gibi polyannacılık oynamıyorum Sadece şükretmek gerektiği söylüyorum...! ALINTI

İBRETLİK...

Bu olay 14 ekim 1998 de kıtalar arası bir uçuş esnasında gerçekleşmiştir. "Bir kadın, uçakta zenci bir adamın yanında oturuyordu. Durumdan rahatsızlığını belli edercesine, hostesten başka bir yer bulmasını istedi, zira öylesine antipatik birinin yanında oturamazdı. Hostes, tüm uçağın dolu olduğunu fakat birinci sınıfta yer olup olmadıına bakacağını söyledi. Diğer yolcular şaşkınlık ve tiksintiyle olayı izliyorlardı, bu kadının sadece terbiyesizliğine değil, bir de birinci sınıfta yolculuğu devam edeceğine şahit oluyorlardı. Zavallı adamcağız çok kötü bir durumda olmasına rağmen cevap vermemeyi tercih etti. Bu yüksek tansiyondaki durumda kadın, birinci sınıfta ve o adamdan uzak uçabileceğinden tatmin olmuş, hostesin dönmesini bekliyordu. Birkaç dakika sonra geri gelen hostes, kadına: "Çok özür dilerim geciktim.Birinci sınıfta bir yer buldum… Bu yeri bulmak biraz zamanımı aldı, sonra yer değişikliği için pilottan izin almam gerekiyordu. 'Hiç kimse sorun yaratan bir diğerinin yanında oturmak mecburiyetinde tutulamaz' dedi ve bu izni verdi." Diğer yolcular kulaklarına inanamıyorlardı, bu esnada kadın da bir zafer kazanmış gibi yerinden kalkmaya hazırlandı. Aynı anda hostes, oturmakta olan zenciye dönerek: "Beyefendi, sizi uçağın birinci sınıfındaki yeni yerinize götürmem için beni takip eder misiniz lütfen? Seyahat firmamız adına kaptan pilotumuz sizden böyle nahoş bir olay yaratan kimsenin yanında oturmak mecburiyetinde bırakıldığınız için çok özür diliyor." Tüm yolcular hep birlikte, bu olayı iyi bir biçimde sonuçlandıran uçak personelini alkışlayarak tebrik ettiler. O yıl, kaptan pilot ve hostes uçaktaki davranışlarından dolayı ödüllendirildiler. Aşağıdaki mesaj, tüm ofislere personelin görebileceği bir biçimde iletildi: "İnsanlar onlara ne söylediğinizi unutabilirler. İnsanlar onlara ne yaptığınızı da unutabilirler. Ama insanlar, onlara kendilerini nasıl hissettirdiğinizi asla unutmazlar

Sevgi Limanı

Ne kadar seversen,sevilirsen,
O kadar yaşadın demektir.
Sevgi limanına,
Sığınanların,
Bağlılığın tadını,
Saygısını anlayanların,
Anlamını bilenin.

Sevgide nasibini almayanların,
Boynu büküklerin,
Sevgiye doymayanların,
Sevgilisinin terk ettiği,
Yorgun,hurda,yüreği paslı,
Geminin Limanıdır.

Cemal Borandağ
08 Kasım 2017 -Tuzla-İstanbul
Bu gemi sevgi gemisidir,yüreği yetene.

İnsanlar ilk kez artık bir arada yaşamaya karar verip

Merhaba iyi pazarlar, Aşağıdaki konuya biraz farklı yaklaşacağımın hatta arı kovanına biraz da olsa çomak sokacağımın farkındayım.. Elbette yine hoşgörünüze sığınarak.. Tarihin bir döneminde, insanlar ilk kez artık bir arada yaşamaya karar verip devletleri meydana getirirken, yani toplum sözleşmeleri yapılırken, hükmetmek isteyenler/yönetenler, diğer insanların uyması için kurallar koymaya başlamışlardır.. O günden beri kurallar yönetenler tarafından konmaktadır.. Dayatma şeklinde konan hiçbir kural doğru olamaz!!! Ama insan bu gerçeğe rağmen emniyet içinde yaşamak uğruna bu duruma katlanmaya karar vermiştir.. Ancak, toplumsal kurallara uymadığınız takdirde sonuçlarına da katlanmanız gerekir.. Toplumun kurallarına uymayanlara tahammülü yoktur çünkü.. Kendi değerler sistemimizle uyum içinde olmayan her şey yanlıştır.. önemli olan bu uyumsuzluğu gördüğümüzde/yaşadığımızda buna karşı koyacak gücü ve cesareti taşıyor olmamızdır.. aksi halde herkes bizi çeşitli korkularla donatarak yönetebilir.. Oysa neyin doğru, neyin yanlış olduğu önceden hazırlanmış kalıplara göre belirlenemez, buna özgür irademizle karar verebilmemiz gerekir.. Kendimizi değerli hissetmemiz ve bizim de başkalarına değer vermemiz için, bize değer verilen bir ortamda yetişmiş olmamız gerekir.. Oysa toplumsal kültürümüz, çocuk yetiştirme yöntemlerimiz, dinsel öğretilerimiz buna engel teşkil ediyor.. Tüm öğretilerimiz bize boyun eğmeyi öğretiyor.. Kendimizi değersiz gördüğümüz için de sürekli bir tedirginlik ve suçluluk hali ile benmezkezci bir yapıya bürünüyoruz.. Bu sonuçla, kendi benliğiyle yüzleşerek, kendimizi yaratmak ve kendimiz olmak yerine, kişilik ve kimlikleri başkaları tarafından şekillenen insanlar oluyoruz.. Ve eksik kimliklerle yaşamak en önemli kişilik özelliğimiz oluyor.. Bize yöneltilen her türlü eleştiriyi (sosyal yaşam, günlük davranışlar, dinsel öğretilerin tartışılması vb. konularada) korkunç bir katı savunma sistemi geliştirerek karşılıyor, böylece yaşamsal konuları tartışamaz bir toplum haline geliyoruz.. Bilimsel eğitim sistemleri ile yetiştirilmediğimiz için, duygularımızı tanıyamıyor, tanıyamadığımız, anlam veremediğimiz farklı duygu durumları ile karşılaştığımızda, gelişmiş denetim mekanizmalarına sahip olmadığımız için, gerekli tepkileri veremiyor, bunun sonucu olarak doyurucu ilişkiler kuramıyor, empati yeteneğimizi geliştiremiyoruz.. Tek kelime ile özerk varlıklar olamıyoruz bir türlü.. Her önümüze gelen farklı bir söylemle bizi korkutuyor ve biz de kişiliklerimizi bu korkularla şekillendiriyoruz.. Özerk varlıklar olamamak ise, biz farkına varamasak da, içimizde biriken öfke nedeniyle; bazen kişiliklerimizde düşmanca eğilimler taşımamıza ve zaman zaman bunu dış dünyaya yansıtmamıza, bazen de çevremizdeki her şeye ve insanlara karşı ilgisiz davranmamıza neden oluyor.. Tüm bunların sonucunda, toplumla tanışmaya başladığımız iki yaşından itibaren, korkutulduğumuz ögeler yaşamımızı yönetir hale geliyor.. özellikle konu, alışılmış toplumsal ve dinsel kurallar olduğunda, nedenini hiçbir şekilde düşünmeden, irdelemeden, "bu konular tartışılamaz" diyerek sorunun çözümüne katkıda bulunmak yerine, sorunun bir parçası haline geliyoruz.. benim için tartışılamaz hiçbir konu yoktur.. Bir tek insan bile bir yasayı, kuralı ihlal ediyorsa, yasa ve kural koyucuların bunu mutlaka dikkate almaları gerekir diye düşünüyorum.. Şu bilimsel gerçeği özellikle vurgulama isterim: Beynimiz, yaşamımızda karşılaştığımız her olguyu, süreci, olayı, kısaca her şeyi kendi değerler sistemimize göre sorgulayan ve bir sonuca ulaştıran bir yapıya sahiptir.. Beynimiz bir tek olguyu, yani dinsel verileri ve kuralları, hiçbir şekilde sorgulamadan kabul eder.. Tanrı kavramı ortaya çıktığından beri, toplumları yönetenlerin en büyük desteği, insanların bu yönü olmuştur.. Mevcut kültürel yapımıza, entelektüel birikim ve 60'lı yaşlarımıza rağmen biz bile dini tartışmaktan korkuyoruz.. Bu ve buna benzer korkularımız bizi yalnızlaştırmaktan ve sorunları halının altına süpürmekten öte bir işe yaramıyor.. Ne olur, gelin her şeyi tartışalım, birbirimizin birikimlerinden yararlanalım, ön yargılarımızı bir kenara bırakarak kendimiz geliştirelim.. Luther, kilisesinin kapısına o ünlü bildiriyi astığında, "din tartışılamaz" diyenlerin karşısına "hayır tartışılması gerekir" diyenler olmasaydı bugünkü batı uygarlığı olabilir miydi acaba? Özel (hoşgörünüze sığınıyorum) ama çarpıcı bir örnekle konuyu bitirmek istiyorum.. Birkaç yıl önce bir engelli okulunda, herbiri farklı donanıma sahip sınıfları, içinde her şeyi olan sınıflar haline getirmek için bir yardım kampanyası başlatmış, bu vesile ile 7.000 lira toplamış ve sınıfları mobilya ve eğitim materyali yönünden, oldukça yeterli bir hale getiren bir çalışma yapmıştım.. Bu çalışma sona erdiğinde, bana parasal destek veren bir grup esnaf arkadaşım beni bir gün öğle yemeğine davet edip, benimle bir konuyu tartışmak istediklerini söylediler.. Daha önceden de bu tür davetler alıp farklı sosyal konuları tartıştığımız için "konu nedir, ona göre hazırlık yapayım" diye sorduğumda, "konu yok, sen gel yeter" dediler.. Ertesi gün yemekte buluştuk, yemeğimizi yedik ve içlerinden birinin iş yerine gittik.. Bu insanların hepsi iyi niyetli ve sade müslümanlardı.. Yani politik ya da tutucu yaklaşımları yoktu, tanrı'yla ve dinleriyle barışık insanlardı.. grubun sözcüsü olarak, benimle konuyu tartışan arkadaş bir yıl önce hacca gitmiş bir hacı idi, hacı dostum şunları söyledi: "aramızda konuştuk, biz dini kuralları yerine getirerek yaşamak isteyen insanlarız, kendi çapımızda bir şeyler yapıyoruz, ama senin gönüllü olarak yaptıkların yanında bizim yaptıklarımız anlamsız kalıyor, hiç kimseden hiçbir karşılık beklemeden engelli çocuklar için çok yararlı şeyler yapıyorsun, ihtiyacı olan yoksul öğrencilere burs veriyorsun, kısaca çok hayırlı işler yapıyorsun, ama düşündük ki, inançların çok zayıf, bu halinle cennete gidemeyeceksin diye senin için üzülüyoruz, sana bunu iletmek istedik, ne olur şu dinsel emirlere biraz daha önem ver" dedi.. diğerleri de bu cümleyi destekleyen şeyler söylediler.. Ne yalan söyleyeyim, insanların sizin için, böyle bir konuda endişe etmeleri harika bir duygu.. Bu duyguyu yaşadım ve hacıya şunu söyledim.. "Hacım sen bugün öldün ve diyelim cennete gittin.. Yarın da ben öldüm.. Tanrı sana haber gönderdi " yaa sorun bakalım bizim hacıya, Nazmi ölmüş, hacı ne derse onu yapacağım, Nazmi yi cennete mi alalım, cehenneme mi?" derse ne diyeceksin dedim.. Elbette önce "ya komutan, olur mu öyle şey, haşa" falan dese de zorladım onu.. soru elbette şaşırtıcı idi ve gerçekten o an aklıma gelen bir şeydi.. Arkadaş yutkundu, zorlandı ama "seni cennete aldırırdım" dedi.. Bunun üzerine bir soru daha sordum.. "Din olmasaydı, Allah kavramınız olmasaydı şu ankinden ne kadar farklı insanlar olurdunuz" dedim.. Aynı soruyu kendimize yöneltelim.. Müslüman olmasaydık, dinsel inançlarımız daha farklı olsaydı, bizler şimdiki olduğumuzdan daha mı farklı insanlar olurduk acaba.. Ya da iyi ve dürüst yaşamak için ille de bir dine, bir inanca ihtiyaç var mı? İsterseniz önce, hiçbir zorlama ve toplumsal baskı olmadan nasıl insanlar olacağımızı, olmamız gerektiğini tartışalım.. Ve Tanrı'yı düzen kurucu olarak kabul edelim.. Sorun çözücü olarak değil.. Hepinizi saygıyla selamlıyorum.. Saglikla, sevgiyle kalin.

Viski’nin Sağlığınıza Yararlı Olan Sizleri Şaşırtacak 10 Özelliği

Viski‘yi içip içebileceğiniz en iyi alkolllü içeceklerden birisi yapan özelliklerden en önemlisi ertesi gün
Hangover‘a sebebiyet vermemesi. Haftada bir kaç parmak viski içmeniz durumunda size sağlayacağı
sayısız faydalara bir göz atalım...
1. Kilo aldırmaz
Özellikle tekel bayilerde, marketlerde rahatlıkla bulabileceğiniz bira, şarap ve çeşitli kokteyl’lere
nazaran viski, düşük kalorili bir içkidir. Düşük şeker oranı sayesinde bir şişe viskiyi kilo alma korkusu
olmadan yada bira göbeği yapmadan rahatlıkla içebilirsiniz.
2. Kalp sağlığına çok faydalıdır
Viski içmenin direkt olarak kalp sağlığınız için faydalı olduğunu biliyor muydunuz? Dark bira ve şarabın
dışında bunu size sağlayacak başka bir içki yok. Viski damar tıkanıklığını ve pıhtı olasılığını önlemek ile
kalmıyor, felç ve kalp krizi riskinide en aza indiriyor. İçerdiği antioksidanlar, kolesterolün damarlarınızı
tıkamasını engelliyor, hatta iyi kolesterolünüze olumlu etkide bulunarak artmasını sağlıyor.
3. Kanser ile savaşır
Viski yoğun oranda antioksidanlar içerir, özellikle anti-kanserojen ve anti-mutagenik bir fenolik asit
olan “ellagic acid” yönünden müthiş zengindir. Bu antioksidanlar, vücudunuzdaki DNA ların kanserli
hücreler ile etkileşmesini engelleyerek carsinojenlerin oluşmasınn önüne geçerler. Daha bitmedi,
ayrıca bağışıklık sisteminizi kemoterapiye karşı korur ve vücudunuzdaki oksidasyonu da düşürür.
4. Beyin sağlığına faydalıdır
2003 yılında yapılan bir araştırma sonucunda viskinin Alzheimer ve bunama riskini azalttığı görülmüş.
Eğer ileri yaşlarda beyninizin yavaşladığını ve eskisi gibi çalışmadığını fark ederseniz hemen viskiye
başlamakta fayda var. Ayrıca yaşlanan organların daha iyi çalışmasını sağladığı da bilinen bir gerçek.
5. Felç riskini azaltır
Viski sadece kolesterollerin damarlarınızda birikmesini engellemekle kalmıyor, aynı zamanda kan
damarlarınızı rahatlatıyor ve bu sayede kan, damarlarınızda daha pürüzsüz ve takılmadan akıyor.
Viskinin en önemli özelliklerinden birisi bu olarak kabul ediliyor.
6. Stress ile savaşır
Stress insan vücuduna çok geniş ölçeklerde zararlar vermekte, neyse ki bununla baş edebileceğimiz
bir kadeh viskimiz var. Viski endişe ve stresi azaltarak, sinirlerinizi rahatlatıyor. Vücudunuzda ki
dolaşımı hızlandırır, tüm organlara taze ve oksijenle dolu kan hücreleri gönderir. Bir yada iki kadeh
viski sizi anında rahatlatmaya ve sakinleşmeye yöneltir.
7. Hafızanızı güçlendirir
Viskideki anioksidanlar beyin sağlığınıza katkıda bulunur ve aynı zamanda dolaşımın düzenlenmesi
sayesinde hafızanıza da olumlu katkılar sağlar. Bu sayede alzheimer ve bunamaya karşı da koruma
sağlamış olur.
8. Sindirime yardımcı olur
Viski’nin sindirime iyi gelecek bir ilaç gibi içildiğini biliyor muydunuz? Ağır yemekler yenildikten sonra
bir kadeh viski içildiğinde sindirime yardımcı olur ve vücudu rahatlatır. Ayrıca iştahınızı keserek aşırı
yeme isteğinizi de köreltir. En güzeli de midedeki sindirimi kolaylaştırıyor ve zor sindirilen besinlerin
kolaylıkla sindirmesini sağlıyor.
9. Ömrü uzatır
Yine içerdiği birçok yararlı antioksidanlar sayesinde, hastalık riskini azaltarak ömrünüzü uzatıyor.
Vücudunuzu hastalıklara karşı koruyarak hücrelerinizin gereksiz bölünmesini önlediği için uzun bir
hayata da davetiye çıkartıyor.
10. Şeker hastalarına faydalı
Viski 0 karbonhidrat içeren bir içkidir, kan şekerinize herhangi bir etkisi olmadığı için istediğiniz kadar
içebilirsiniz. Eğer şeker hastalığınız varsa birkaç parmak viski size iyi gelecektir.

Temel'le Dursun

Temel'le Dursun gezerlerken bir kilisenin önünden geçerler.
Temel, Dursun'a 'Ula Dursun 5 dakika bekle bi günah çıkartayım'.
Temel Kiliseye girer Papaz gelir.
'Söyle evladım ne günah işledin?'
Temel: 'Zina işledim'.
Papaz: 'Kiminle'.
Temel: 'Sanane ya çıkar günahımı gideyim'.
Papaz: 'Ha felanca adreste bir karı var onunla mı zina ettin'.
Temel: 'Yoo'.
Papaz: 'Ha felanca yerde bi karı var onunla mı iş tutuyon'.
Temel: 'Yoo'
Papaz: 'Felanca adreste bir kumarbaz var eve gitmiyo onun karıyı mı eledin'.
Temel: 'Yok ya sanane çıkarsana günahımı gideyim'.
Papaz:' Çıkarmıyom lan yürü git'
Temel'i görünce Dursun: Uyy Temel kardeşum tertemiz oldun
günahlarından kurtuldun değil mu.'
Temel:' Yok ula günahlarumdan kurtulmadum ama çok sağlam 3 tane adres aldum'...

AHMED AĞA'NIN ZAĞARLARI

Meşrutiyet Meclisi’nde Ahmed Ağa adında bir Malatya mebusu varmış. O zat İttihat ve Terakki Partisinden milletvekili seçildiği halde Meclis’te yemin merasimi dışında hiçbir söz söylemiş değilmiş. Talat Paşa, O’nun gizli bir muhalif olabileceğini düşüncesiyle hasbihalde bulunmak üzere meclisin kafeteryasında O’nunla bir görüşme teklifinde bulunmuş. Burada kendisine:
“Ahmed Ağa,” demiş. “Senin ağzını açıp bir şey söylediğin yoktur. Memleket meseleleri hakkında elbet senin de düşüncelerin vardır. Bunları öğrenmek isterim.”
Ahmed Ağa, itiraz yollu olarak
”Paşa!” demiş. “Ben çobanım. Memlekette çift çubuk, sürü sahibi bir ağayım. Memleket meselelerinden bir şey anlamam.”
Talat Paşa itirazla:
“Hayır! Sen sen memleket meseleleri hakkında fikir sahibi olmasaydın bizim arkadaşlarımız oradan seni namzed gösterip seçtirmezlerdi. Bak görüyorsun biz devlette suiistimalleri önleyemiyoruz. En güvendiğimiz adamların iş başına gelince şahsi menfaat peşinde koştuklarını görüyoruz. Bunu önlemenin çaresi nedir?”
Ahmed Ağa bir şey söylemek mecburiyetinde olduğunu anlayarak:
“Bak paşa hazretleri. Bunu önlemenin bir çaresi vardır. Ama sana söylesem, bunu yapamazsın”demiş. Talat Paşa’nın ısrarı üzerine de:
“O zaman ben yaşadığım hadiselerden elde ettiğim bir tecrübeyi size nakledeyim. Takdir sizindir” diyerek şunları söylemiş:
“-Ben hayata çoban olarak başladım. Yıllarca çalışıp çırpınarak büyük bir koyun sürüsü meydana getirdim. Nihayet, gördüğünüz gibi yaşlandım. Bütün işleri çocuklarıma devrederek işten çekildim. Aradan iki üç gün geçti. Çocuklarım yanıma gelerek:
“Baba. Sen hiç kurda koyun kaptırır mıydın?” diye sordular.
“Hayır” dedim. Zira bizim sürü dağın yamacında mahfuz bir yerde gecelerdi. Onlar her gece kurda bir iki koyun kaptırdıklarını söylediler. Kendilerine:
“Sürüde değişiklik yaptınız mı?” diye sordum. Dediler ki;
“Sen tecrübeli bir insansın. Bu sürüyü dört zağarla(çoban köpeği) koruyordun. Biz bunu kafi görmeyerek dört yeni zağar daha aldık. Buna rağmen her akşam bir veya iki koyunu kurda kaptırıyoruz.”
Onlara dedim ki;
“Bu aldığınız yeni zağarları gece boyunca gözetleyin. Bakalım ne göreceksiniz.”
Ertesi gün gelip anlattılar;
Gece yarısına doğru vadiye bir kurt gelip ulumaya başlamış. Yeni zağarlardan biri sürüdeki yerini terk ederek vadiye inmiş. O dişi bir kurtmuş. Bizim zağar onunla oynaşmaya başlamış. Kurtlar iki taneymiş. Erkeği, o zağarın boş bıraktığı kısımdan sürüye saldırarak bir koyun yakalayıp vadiye götürmüş. Dişi kurtla işini bitiren bizim zağar yerine dönmüş.
Bu durumu öğrenince onlara dedim ki;
“Bu zağarla kurt, daha evvel bulundukları bir sürüde bu işi yapmakta olmalıdırlar. Onun kafasına sıkıp öldürün”
Böyle de yaptılar. Fakat ertesi gün yeni zağarlardan bir diğerinin aynı işi yaptığını görmüşler. Bunu öğrenince dedim ki:
“Yeni aldığınız zağarların hepsinin kafasına sıkın ve gözetlemeye devam edin.”
Bunu da yaptılar. Fakat yine de kurda koyun kaptırmaktan kurtulamadılar. O zaman anladım ki, geldiği yerde bu işi yapan yeni zağarlar bizimkilere de bu işi öğretmişler, onlara da bu hastalığı bulaştırmışlar.
Onlara dedim ki;
“Bizim zağarların da bu işi öğrendiği anlaşılıyor. Dört tane, hiçbir sürüde kullanılmamış yeni zağar bulun. Bunlar bizimkilerle bir araya gelmeden, bizimkilerin hepsini öldürün ve sürüyü onlara teslim edin. Bu suretle kurda koyun kaptırmaktan kurtulduk. Zannımca, memleket idaresinin de bir sürü idaresinden farkı yoktur. Ben yaşadığım bu tecrübeden bunu anladım. Takdir sizindir.”
Bu olayı hayretle dinleyen Talat Paşa O’na demiş ki
“Benim merak edip seni konuşturduğum gibi, Padişah da seninle görüşmek isterse bu bana anlattığın hikayeyi sakın O’na anlatma!..”

80’lik ihtiyar 25 yaşındaki kıza aşık olur

80’lik ihtiyar 25 yaşındaki kıza aşık olur ve evlenirler. Küçük kasabada büyük olay yaratan evlilik memnun mesut devam ederken bir yıl sonra ihtiyar adam karısını doğum yapmak üzere hastaneye getirir.

Herkes şaşkınlık içindedir. Derken hemşire gelip adamı tebrik eder, Bu mükemmel birşey! Bu yaşta bunu nasıl başardınız ?

-Eee der ihtiyar, Motoru sıcak tutacaksın kızım!

Ertesi yıl 80’lik ihtiyarın 25’lik karısı tekrar hamile kalır ve yine aynı hastaneye gelirler. Hemşire yine büyük bir şaşkınlık içinde,

-Tebrik ederim, bu olağanüstü birşey! deyince ihtiyar kıs kıs güler,

Sana söyledim. Motoru sıcak tutacaksın!

Bir sonraki yıl, ihtiyarın karısı yine hamiledir ve karısı doğumhanede iken gelen hemşire ihtiyara,

-Vay be ne erkekmissin! der.

İhtiyar:

– Motoru sıcak tutacaksın diye cevap verince hemşire atılır:

– Eh artık yağı değiştirsen iyi olacak. Bu defa ki zenci

TÜRKLER GİBİ EĞLENMEK...

Almanya’dan gazeteci bir dostum aradı. Bir meslektaşımızın Ankara’ya geleceğini ve Türkiye-AB ilişkileri konusunda bir makale yazacağını söyledi. Gelecek arkadaş Türkiye’nin katılımına sıcak bakıyormuş. Benim adımı, telefonumu vermiş, yardımcı olmamı istiyormuş. Kabul ettim. Neticede bir yerde memlekete hizmet durumu...
Ertesi gün aradı, buluştuk. Bir yerde oturduk bir-iki fincan çay içtik. Nereye gitmek istediğini sordum. “Kocatepe Camii” dedi. “Niye”, diye sordum. “Sen Müslüman mısın?”. Değilmiş, ama merak ediyormuş. Neyse gittik. Bana kubbenin çapından, avizenin ağırlığını, toplam kapalı alanın metrekaresinden, avlunun kapasitesine kadar sorular sordu. Önce soruyu soruyordu, ondan sonra cevabını veriyordu.
Sonra akşam oldu. “Türkler gibi eğlenmek istiyorum” dedi. “Siz nasıl eğleniyorsanız, bir akşamı nasıl geçiriyorsanız, tam öyle”. “Yahu yapma” dedim, “bünyen kaldırmaz” dedim, dinletemedim. Eh, artık keyfi bilir. O yıllarda Ankara’ da benim en sık uğradığım mekânların başında Sembol Tanju’nun Neyzen’i vardı. Beraber Neyzen’e gittik.
Önce dekorasyondan büyülendi. Hatta not defterini çıkardı, ufak tefek eskizlerini çizdi. Derken ney taksim başladı. Çok şaşırdı; “Bu dini bir enstrüman değil mi? Dini müzik çalıyor. Burası dindarların devam ettiği bir lokanta mı” diye sordu. “Boşver” dedim, “takıl”.
Neyden sonra ise -Neyzen’de adet olduğu üzere- aryalar okunmaya başlandı. Misafirim biraz daha şaşırdı. “Sizde” dedi, “dinî müzik dinleyen, opera da dinliyor mu?”. “Sizde dinlemez mi” diye sordum, aklı karıştı.
Bu arada hayret içinde masaya yığılmaya başlayan mezelere, masalardan masalara yapılan rakı-meze ikramlarına bakıyordu. “Burada herkes birbirini tanır mı”diye sordu, “yoo, yahu boşver, sen takılmana bak” dedim.
Aryalar bittiğinde ise sıra popüler şarkılara geldi. Benden sözlerini çevirmemi istedi. Bir-iki şarkı sonra not defteri yeniden çıktı ve deli gibi not tutmaya ve soru sormaya başladı.Alevi türküsü okununca, “burası Alevilerin yeri mi?”, Dokuz sekiz çalınca, “buraya Çingeneler mi geliyor”, Ege türküsü okununca “buradakiler efeleri neden destekliyor?” diye sorular sordu durdu. Arada bir de “bu müziklerden birini dinleyen ötekileri de dinliyor mu” diye sordu, daha da neler neler;
-Şu Urfa’nın etrafı dumanlı dağlar
- Buraya Urfalılar mı geliyor?
- Hayır.
- Lörke, lörke, lülülülü
- Burası Kürtlerin mi?
- Hayır
Bunlara anlam vermeye çalışırken, önce “Çiao Bella” sonra da “Venseremos” çalınca birden ciddileşti.
-Bana istediğini söyle, ama ben bunun Şili Komünist Partisi marşı olduğunu biliyorum.
-Doğru, öyle zaten.
-Burası Komünistlerin mi?
-Şöyle bir çevrene bak, öyle mi görünüyor?
-…
Hayatında peçetenin sadece ağız silmek için olduğunu zanneden ve çatal-kaşık ile tabağa vurarak hiç bateri çalmamış bu arkadaş, sandalyelere çıkanlardan da önce biraz korktu. Sonra onun da içi gitti, fark ettim, ama bir şey söylemedim.
Mezeler bitip, balıklar geldiğinde ise fena afalladı. Önce “biz yemek yedik ya” dedi, sonra “ama ben doydum” dedi, fakat ben “madem Türk gibi eğleneceksin, bunu da yemelisin” deyince, pek itiraz edemedi. Bu arada ben de şarkıları türküleri çevirmeye devam ediyordum. Ben çeviriyordum, o dehşet içinde bana bakıyordu, sonra bir soru soruyordu, ben de cevap vermeye çalışıyordum;
-Yaslan dağın yamacına Halil İbrahim.
-İbrahim kim? Meşhur birisi mi?
-Ben ne bileyim.
-Herkes alkışlıyor, onlar mı tanıyor?
-Bilmem. Yahu, güzel bir türkü işte, takılmaya bak.
-Düşman galip geldi haklayamadım, döküldü cephanelerim toplayamadım.
-Bu, kahramanlık türküsü mü?
-Hayır, eşkiya türküsü.
-Bu eşkiyalar politik mi?
-Yok be, bayağı eşkiya. Bizde eşkiyaya türkü yakarlar.
-Peki şu kızla adam niye romantik romantik dansediyor.
-Şarkı güzel.
-Ben bunu anlamıyorum. Yani aşk, düşman, cephane?
-Boş ver işte, takıl.
-Vur hançeri kadınım ben öleyim.
-Neden kadınının onu bıçaklamasını istiyor?
-Çok seviyor.
-Seviyorsa evlensinler.
-Evlenemezler.
-Niye?
-Dedim ya, birbirini çok seviyorlar.
-Kanım aksın ki, terk etmem seni.
-Neden kanı akıyor, kaza mı geçirmiş?
-Yok canım. Yani o kadar çok seviyor. Seni terk edersem öleyim diyor.
-Biraz garip.
-Yahu boş ver, sen takıl.
Bir-iki şarkı daha dinledi. Sonra patladı;
-Yahu sizde bütün şarkılar aşk ve ölümle ilgili.
-Evet, ne olmuş. Hayat da öyle... Başka ne var ki?
-Doğru aslında. Ama biraz garip değil mi?
-Ne yapacaktık, çayıra çimene şarkı mı yazacaktık? Biz bu kadarını yapabiliyoruz.
-Yanlış anlama. Hepsinin de sözleri çok güzel.
-Sorun ne?
-Bilemiyorum.
Bütün masalar ağzı kulaklarında hoplaya-zıplaya “sürünüyorum” diye göbek atarken, yüzünü görmeliydiniz. Sonra Çile Bülbülüm çalınca, bu defa komaya girdi.
- Bu şarkıda Allah diyorsunuz.
- Evet, deriz.
- Ama Allah deyip rakı içiyorsunuz.
- Ne olmuş, içeriz.
- Yanılıyorsam, lütfen düzelt. İslâm’da alkol günahtır.
- Doğru.
- O zaman neden yapıyorsunuz?
- Güzel oluyor. Sana bir sır vereyim mi? Bugün müzede gördüğün heykeller varya, dün burada onlar içiyordu. Allah deyip, rakı içtikleri için taş oldular. Garsonlar onları gizlice müzeye taşıdı.
- …
- Yahu şaka, gevşe biraz. Sen takılmana bak.
10. Yıl marşı başlayıp, bütün masalar tempo tutunca ise manası Türkçe’de aşağı-yukarı “oha” olan bir lâf etti. En çok da Onuncu Yıl Marşı eşliğinde tren yapılmasını yadırgadı. Önce kısık bir sesle “burası emekli subayların lokantası mı” diye sordu. Nasıl baktıysam, “boşver” dedi, “takılalım”.
Bir de bir Arap bir de Yunan şarkısı çalınca tümden aklı karıştı.
-Siz Yunanları seviyor musunuz?
-Arada bir.
-Ama Yunan şarkısı dinliyorsunuz?
-Arada bir işte...
-O demin söylenen Arapça şarkı ne diyor?
-Ne bileyim ben.
-Yunanca şarkının sözleri ne?
-Yahu nereden bileyim?
-O zaman neden dinliyorsunuz?
-Güzel oluyor. İlla anlamak mı lâzım.
- …
Bir Azerî türküsünü de tercüme edince, “buradaki herkes Azerice biliyor öyle mi?” diye sordu, ama artık ben de de cevap verecek takat kalmamıştı.
Onun bu kültür şoku üç-dört saat sürdü. Sonra kalkmak istedi, yorulmuştu. “Yahu olur mu” dedim, “daha çorba içeceğiz”. Bana çok garip baktı, “ama yemek yemiştik. Yemekten sonra da balık yemiştik. Rakının üzerine nedense bira da içtik. Üstelik o kadar yemeğin üzerine sıcak helva da yedik, sonra bir de meyve yedik. Onun da üzerine kuru yemiş yedik. Kahve de içtik”…
“Olmaz”, dedim. “Şimdi de çorba içeceğiz. Devamında da dürüm yiyeceğiz. Türkler gibi eğlenmek istemiyor muydun?”
Boynunu büktü. Bir şey söylemedi. Oradan bir dürümcüye gittik. Mercimek çorbası, birer porsiyon soslu-soğanlı dürüm... Ben “keşke başka çorba içseydik” deyip, keyifle, şırdan tuzlama, paça ve işkembeyi anlatmaya başladım, ama yüzünü ekşiterek eliyle “ne olur sus” gibisinden bir hareket yaptı. Onu pek anlamadım.
Yolda bana baktı, baktı sonra; “biliyor musun?” dedi, “biz Almanlar da aslında eğleniriz”…
“Ne yaparsınız” diye sordum, “uzun masalarda yan yana oturup, bira içerek, sallandığınızı biliyorum. Bir de bizde ilkokulda deve-cüce diye bir oyun vardır. Galiba onu da oynuyorsunuz” dedim. O bir şey demedi…
Biraz sonra “biraz fark olacak tabii, siz Akdeniz milletisiniz” dedi. Ben de “tam değil” dedim. “Aslında aynı zamanda Kafkasyalı, Orta Asyalı, Orta Doğulu, Avrupalı, Balkanlı ve Egeli, Karadenizli’yiz” dedim.
“Haydi” dedim. Sevinçle “otele mi gidiyoruz” dedi. “Yoo..” dedim, “Gölbaşına. Orada göl var. Şimdi yola çıkarsak, şafak sökerken orada oluruz. Güneş doğarken rakı içeceğiz”. Bana garip garip baktı, “ondan sonra otele dönebilir miyim” diye sordu.
Kahvaltı saatinde oteline bıraktım. Öğleyin yeniden buluştuk. Ne kahvaltıda ne de öğle yemeğinde hiçbir şey yememiş. Sadece soda içmiş. “Keşke kahvaltıda benim bildiğim bir yer var, oraya gitseydik. Sucuklu yumurta yerdik” diyecektim, vazgeçtim. “Sakın Türkleri AB’ye sokmayın” diye bir yazı yazmış. Çok şaşırdım, “bana senin Türkiye’nin AB’ye girmesini istediğini söylemişlerdi” dedim. “Öyleydi” dedi, “ama o zaman daha Türkiye’ye gelmemiştim” dedi. “Türkiye’yi sevmedin mi” diye sordum.
“Bayıldım” dedi, “harika bir ülke” dedi, “ama AB’ye girerseniz, hem siz bozulursunuz hem de biz bozuluruz” dedi. Çünkü biz zaten dominant kültürmüşüz. AB’ye girersek, on sene sonra Fransızlar, Almanlar “sürünüyorum” diye göbek atmaya, yeni nesil “kadınım bıçakla beni, seni çok seviyorum” diye ilân-ı aşk etmeye başlarmış.
“Şu Ren’in suyu akar delidir oy, oy, oy” gibi, “yaslan dağın yamacına Hans Peter’im” gibi, “Münih’in etrafı dumanlı dağlar” gibi filân işte…
Ayrıca bütün Avrupa obez olurmuş. Kimse de sabah işe zamanında yetişemezmiş. “Biz nasıl bozuluruz” diye sordum, “size” dedi, AB’de bunların yarısını yaptırmazlar” dedi.
Aman neyse boşverin, biz takılalım… O da artık takılıyor zaten. Türkiye'de.

ALINTI.

GÜNEY AFRİKA' DA BİR ÜNİVERSİTENİN GİRİŞİNDE

GÜNEY AFRİKA' DA BİR ÜNİVERSİTENİN GİRİŞİNDE KISSADAN HİSSE AŞAĞIDAKİ MESAJ YER ALMAKTADIR.

Bir ülkeyi yok etmek için atom bombası veya uzun menzilli füzelere ihtiyaç yoktur.
Bunun için eğitim seviyesini düşürmek ve kopya çekilmesine müsade etmek yeterlidir.
Bunun sonucunda:
-Hastalar doktorların elinde can verir.
-Binalar mühendislerin elinde çöker.
-Para ekonomistler elinde kaybolur.
-İnsanlık dinci akademisyenlerin elinde ölür.
-Adalet hakimlerin elinde yok olur.

EĞİTİMİN ÇÖKMESİ BİR ULUSUN ÇÖKÜŞÜDÜR

DELİ GÖNÜL

Yaz tatilin de idim. Meydan da amele başları, pamuk ağalarının tarladaki ürününü toplamak için, eleman arıyorlardı. En azından okul harçlığımı çıkarırım diye bende işçilerin toplandığı yere gidip adımı yazdırmıştım. Akşam eve geldiğimde heyecan içinde idim. Yemek sonrasında anama yarın için azık hazırla pamuk toplamaya gideceğim, beni çok erken kaldır. Uyanmazsam cimcikle, iğne batır ama beni uyandır dedim. O gece hiç uyuyamamıştım. Sağa dön sola dön bir türlü uyuyamıyordum. Çok çalışırsam çok param olur, biraz okul harçlığım, diğerini sarı kıza ayırırım diyordum, sarı kız, pavyona giden büyüklerin dilinden hiç düşmezdi. Onların konuşmalarından duymuştum, öyle ballandıra, ballandıra anlatıyorlardı ki, bende o çocuk halimle nefeslenmiş çok param kazanmalıyım diyerek bu düşünceler ile uyumuştum. Sabah anam gün ışımadan uyandırmıştı. Yataktan kalktığımda baktım ki altımı ıslatmışım. Anamın yüzü buruşmuştu. Kendi kendine - Altını ıslatan nasıl olurda pamuk toplamaya gider diyordu. Ben de duymamazlığa vurmuştum. Büyük bir adammışım gibi bir eda ile hazırlandım. Azığımı alıp, amele başı ile kamyonun arkasına binip, pamuk tarlasına doğru yol aldım. Mutlu idim. Çok para kazanacağım, çok… Sabah serinliğinde çalışmaya başlamıştık. Ben ve benden yaşça biraz büyük arkadaşlarım ve daha büyük ağabeyler ve ablalar, pamukları topluyor bir taraftan da neşeli neşeli sarı kız türküsünü söylüyorduk çok hoşuma gitmişti. Epey çalışmıştım, herkesin gözüne girmiştim. Hızlı atın boku seyrek düşer makamında, yavaş yavaş yorulmaya başlamıştım. Çok ta pamuk toplamıştım. Akşam olmuştu hepimiz bir yerde toplandık amele başını biraz bekledikten sonra gündeliklerimizi almaya başladık. Amele başı en son benim gündeliğimi verdi, ama yüzü biraz limoni gibi idi. Emeğimle kazandığım ilk para idi, dört tane bir lira şıkır, şıkır parlıyordu. Şalvarımın geniş cebine attım ama elimi cebimden hiç çıkarmıyor, mütemadiyen paralarımla oynuyordum. Emeğin değerini o çocuk yaşımda öğrenmiştim. Kamyonlara doluştuk eve doğru yol aldık. Anama olan biteni bir solukta anlattım. Yemeği mi yedikten sonra, ana beni erken kaldır dedim yarın iş var. Gözlerim cam gibi parlıyordu ama yorgunluktan bitkin halde idim. Yorgun olmasına yorgundum ama heyecandan uymakta zorluk çekiyordum. Benden yaşça büyük olan arkadaşlarımın anlattığı, sarı kız hikâyesi hiç aklımdan çıkmıyordu. Pavyona gitmek kızları görmek, sanki bir ütopya idi benim için, tamam diyordum yaşım küçük ama param var olur mu olur diye hayaller kurarak uyumuştum. Gözlerimi açtığımda güneş tepemde parlıyordu, - ana ana diye seslendim, -beni niye kaldırmadın, niye uyandırmadın. Diye kızdım. Annem -oğul daha çok küçüksün, kıyamadım. Çelimsizsin, bu sıskacık kollarınla nasıl çalışırsın, biraz dinlen dedi. Yine gidersin Anamın yüzü, gün ışığında parlıyordu, gür örgülü saçları yemenisinin oyalarının içinde yıldız gibi ışıldıyordu. Gülümsedi öptü kokladı beni, bütün kızgınlığım geçmişti. - o zaman beni yarın sabah erken uyandır dedim. Tamam dedi. Oysaki amele başı anneme çok küçük olduğumu verim alamadığını ama şevkini kırma, biraz daha büyüsün (okumazsa )alırım, daha fazla ücret öderim demiş. İlkokulu bitirmeme bir yıl kalmıştı ama ben hep okumak istiyordum. Bu işte, benim ilk ve son çalışmam olmuştu. Sabah kahvaltımı yaptım. Şalvarımın içindeki paralarımla şangır şungur oynayarak dereye arkadaşlarımın yanına gittim. Ömer, Hasan, Ali beni görünce sevinmişlerdi. -Kemal nerelerdesin, dediler Bende -çalıştım bakın bir sürü para kazandım diyerek, onlara hava attım. Hasan - O ooh! Sen bu para ile pavyona bile gidersin. Ağabeyim dün arkadaşlarına bugün için pavyona yeni kızlar gelecekmiş diyordu. Dedi İçim bir tuhaf olmuştu. Paralarımı şalvarımın cebine koyup, çıkardım. Taşın yanına koydum. Dereye daldım. Ben derede yüzerken arkadaşlarımdan biri paralarımın içinden bir liramı almış( vicdan arama) dereden çıktıktan sonra paramı bulamamıştım oysaki nasılda dikkat etmiştim. Şalvarımın cepleri de çok derindi. Nasıl düşerdi ki diye ağlaya ağlaya, taşları kaldırdım, her tarafı didik didik aradım, ama bulamadım. Güneş iyice kavurmaya başlamıştı. Hasan - Meydana gidelim mi? belki gelen sarı kızları görürüz dedi. Çocuk aklı hepimiz toplandık yol boyunca konuşa konuşa meydana vardık. Elim hep cebimde idi. Kalan üç liramı sıkıca tutuyordum. Heyecanlı içinde idim, ilk defa sarı kızı görecektim. Halk pavyon kadınlarını görmek için caddesinin iki yanına dizilmişti. Kadınlar aracın içinden birkaç adamla, başları önde caddeden geçerek pavyondan içeriye girdiler. Yüreğim yerinden çıkacak gibi çarpıyordu. Genç deli kanlılar aralarında konuşuyorlardı. - Bu kadınlar pamuk ağalarını soyup soğana çeviriyorlar. Adamlarda saf paralarını yedirip sonrada ne ettin paraları sarı diye dövünüyorlar. Bir süre sonra züğürt ağa oluyorlar. - Bir diğeri - -param olsun da, hepsini yesinler Bir diğeri - Hepsinin ayrı acıklı hikâyesi var. Sarı kızın hikâyesi hep anlatılıyor. Bir oğlanla birbirlerini ölesiye sevmişler. Aralarında olan olmuş ertesi gün oğlan başını alıp gitmiş. Sarı kız bir daha evine dönememiş kurdun kuşun elinde kalmış. Kurdun eline düşenin, kuzu hali kalır mı? Seni artist yapacağız diye, kandırılmış. Ona güven buna güven sonunda kendini burada pavyonda bulmuş. Sonrada içlerini çekerek, göz süzerek -of sarı kız of dediler. Konuşmalardan biraz ürküyordum ama merakım her dakika daha da artıyordu. İçlerinden biri bizi fark etti. -Oğlum sizin burada ne işiniz var burada kadın yüzünden her zaman kavga olur. Silahlar patlar. Büyüyünce gelin dedi. Bizi oradan uzaklaştırdılar. Eve döndüğümde allak bullak olmuştum. Uzun bir süre sarı kız sevdasından kurtulamadım bir an önce büyümek ve sarı kıza dokunmak istiyordum. Çocukluğum bu duygular içinde geçti. Pavyona gitmek paraları ne ettin sarı kız dedirten kızları görmek hayalleri ile geçti. Aklı başında bir yaşta idim. Kafam dumanlı dumanlı, oy bizim eller türküsünü söylüyordu. Okumak için büyük şehirde idim. Pavyonlara hanzoların gittiğini, saf oldukları içinde pavyon kızlarının onları söğüşlediğini biliyordum. Sarı kız rüyası içimde olsa bile hiç pavyona gitmedim. Küçümsemiştim çünkü bendeki sihri yok olmuştu. Fazla da küçümsememek lazım. İnsanın abaza zamanları oluyor. Kadınların güzel olduklarını anlıyor ve kraliçesi yapıyorlar. Arkadaşlarımızla, fırıncının kızını okuyorduk, porno filmler alıyor, seyrediyorduk ama yeterli olmuyordu. Bir kadına dokunmak bir güle dokunmak kadar güzeldir. Doğanın bir dengesi var. Bu güzellikleri görmek ve yaşamak var. Bir kadına dokunmak sevmek bir başka, gerçek hayat dedikleri başka bir şey. Arkadaşım Yüksel dedi ki - yakına pavyon açılmış, oraya çıkalım gidelim. Bu mahrumiyetten sonra, pavyonu küçümsesem bile ne yapalım denize düşen yılana sarılır diye pavyona gittik. Ayağımızı vurup pavyondan içeri daldık. Etrafımızı garsonlar sardı. Loş ışıklar altında ne içersiniz diye sordular. Bizde - Buraya içmeye değil sevmeye sevişmeye geldik, dedik Garson - müzik eşliğinde, içerek kadınlarla birlik te olursunuz dedi. Neyse bizde az içki içeriz mantığı ile denileni yaptık. Güzeller bize doğru yaklaşıyorlardı. Bizde kendimizi Hasan sabahın Alamut kalesinde Haşaşiler’ in mekânında hurilerle beraberiz sandık. Cennet böyledir herhalde diyorduk. Ne kadar içki varsa hepsini karıştırdık. Güzeller de içiyordu yâda biz öyle sanıyorduk. Onlar oldukça dayanıklı idi. Biz ise sallanıyorduk. Meğer se kızlar nane limon içiyorlarmış biz kör kütük sarhoştuk. Sonra kızlarla baş başa kaldık. Bir süre sonra arkadaşım Yüksel baktım ağlıyordu. - Yahu Yüksel, biz buraya gülmeye eğlenmeye sevmeye sevişmeye neşelenmeye geldik neden ağlıyorsun dedim. Deli gönül işte hayat kadınına âşık olmuştu. Onun için ağlıyordu. Deli gönül ona hayat hikâyesini pavyona düşüşünü anlatmıştı. -Aman dedim gül geç hepsinin bir hikâyesi vardır. -Sonra sarhoşsun, boş ver dedim. Arkadaşımı eve kadar taşıdım. Sarhoş taşımak ölü taşımaktan beter. Yatağına yatırdım. Sabah ışımaya başlamıştı. Uyuduk. Akşamüzeri, arkadaşlarımız bize gelmişlerdi bizde biraz olsun ayılmıştık olanları onlara ballandıra, ballandıra anlattık. Öyle imrendiler ki, gecenin oluşunu sabırsızlıkla beklediler. Sonra da deli gönül bu, yürekleri hopladı, doğruca deli Gönül’ü görmeye, pavyona gittiler. CEMAL BORANDAĞ 07.02. 2014 İST