19 Aralık 2017 Salı
Benim Yaşlandığımı düşündüğün Gün
Benim yaşlandığımı düşündüğün gün Sabırlı ol lütfen ve beni anlamaya çalış… Yem.ek yerken üstümü kirletirsem üzerimi değiştirecek gücüm yoksa. Lütfen sabırlı ol. Benim sana bir şeyler öğretmek için seninle ilgilendiğim zamanları hatırla... Seninle konuşurken, sürekli aynı şeyleri 1000 kere tekrarlıyorsam… sözümü kesme beni dinle. Sen küçükken, uyuyana kadar sana aynı hikayeyi 1000 defa tekrar tekrar okumak zorunda kalıyordum. Banyo yapmak istemediğimde; Beni utandırma yada azarlama… Seni banyoya götürmek için icat ettiğim küçük yöntemlerimi ve oyunlarımı hatırla… Yeni teknolojiler karşındaki cahilliğimi görürsen… bana zaman tanı ve beni yüzünde alaycı bir gülümsemeyle izleme… Bazı zamanlarda unutkan olursam yahut konuşmalarımızda ipin ucunu kaçırırsam… lütfen hatırlamam için gerekli zamanı bana tanı… eğer hatırlayamazsam, sinirlenme… çünkü asıl önemli olan benim konuşmam değil, senin yanında olabilmem ve senin beni dinliyor olmandır. Ben sana bir sürü şeyi nasıl yapacağını gösterdim… İyi yemek yemeyi, iyi giyinmeyi… yaşamı göğüslemeyi… Eğer birşey yemek istemezsem, baskı yapma bana. Ne zaman yemem yada yememem gerektiğini ben gayet iyi bilirim. Ve yaşlı bacaklarım yürümeme izin vermediğinde bana elini ver… Tıpkı, benim sana ilk adımlarını atarken verdiğim gibi. Ve bir gün artık daha fazla yaşamak istemediğimi söylediğimde… ve ölmek istediğimi… kızma… Birgün anlayacaksın… yaşımın; zevk alma değil artık idareten yaşama yaşı olduğunu anlamaya çalış, Bir gün şunu anlayacaksın: hatalarıma karşın hep senin için iyi olanı gerçekleştirmeye çabaladım ve senin yolunu hazırlamaya çalıştım Senin yanında olduğumda üzgün, kızgın yada güçsüz hissetme kendini. Benim yanımda olmalısın, beni anlamalısın ve bana yardım etmelisin. Yürümeme yardımcı ol… ve yolumu sabır ile, sevgi ile bitirmeme.... Benim için yaptıklarını, bir gülümseme ve senin için her zaman taşıdığım çok derin bir sevgi ile geri ödeyebilirim ancak. Seni çok seviyorum oğlum/kızım…. Ve hep seveceğim…
Devrecanlar
Yıllar sonrada olsa,
Karşılaştık,Devrecanlarla.
Memleketlerimizde ayrılıp,
Askeri okullara verildik.
Anneye,babaya,canana hasrettik.
Sessiz sessiz ağlardık,
Duvarlara,duymazdı.
Ah o çaresizlik halleri...
Elbiseler bol gelirdi.
Tüfekler yere değmesin diye,zıplardık.
Ne komedi,bu ne neşe,muhappet.
Kaynaştık.
Kardeşten öte olduk.
Devrecandık,kankardeş olduk.
Hepimizin boyu uzadıkça,Elbiseler küçük geldi.
Silahlar oyuncağımız oldu.
Evlendik,çoluk çocuğa karıştık.
İllede torun sevgisi yok mu?
İkinci baharımızı yaşadık.
Devrecanlarla beraberken,
Torunlarımızın konuşmalarını,
Hareketlerini tekrarladık.
Hayatın döngüsü böyleymiş.
Demek.
Cemal Borandağ
16 Aralık 2017-Harbiye Orduevi
Devrecanlarıma Selam Olsun,sevgilerimle.
Karşılaştık,Devrecanlarla.
Memleketlerimizde ayrılıp,
Askeri okullara verildik.
Anneye,babaya,canana hasrettik.
Sessiz sessiz ağlardık,
Duvarlara,duymazdı.
Ah o çaresizlik halleri...
Elbiseler bol gelirdi.
Tüfekler yere değmesin diye,zıplardık.
Ne komedi,bu ne neşe,muhappet.
Kaynaştık.
Kardeşten öte olduk.
Devrecandık,kankardeş olduk.
Hepimizin boyu uzadıkça,Elbiseler küçük geldi.
Silahlar oyuncağımız oldu.
Evlendik,çoluk çocuğa karıştık.
İllede torun sevgisi yok mu?
İkinci baharımızı yaşadık.
Devrecanlarla beraberken,
Torunlarımızın konuşmalarını,
Hareketlerini tekrarladık.
Hayatın döngüsü böyleymiş.
Demek.
Cemal Borandağ
16 Aralık 2017-Harbiye Orduevi
Devrecanlarıma Selam Olsun,sevgilerimle.
60 Yaşın Üzerindekilere 25 Altın Öğüt.
1.Hayat boyu tasarruf ettiğiniz parayı kullanma zamanıdır. Bunları, onu biriktirmek için bulunduğunuz özverileri bilmeyenlere bırakmayınız. Size üzüntü verecek yatırımlar için kullanma zamanı değildir, sizin için huzur ve sükunet dönemi başlamıştır artık.
2.Çocuklarının ve torunlarının, parasal problemleri ile uğraşmaktan vazgeç; senin için harcadıkları paralar için suçlu hissetme kendini. Eğitim dahil, onlar için en iyisini yapmaya çalıştın daima. Şimdi sorumluluk onlarındır.
3.Biraz bencillik yap, ama tefeci olma. Gezintiye çık ve başkalarının hoşuna gidecek şeylerin peşinden koşmaktan vazgeç.
4.Sağlıklı, büyük fiziki hareketler gerektirmeyen bir hayatın olsun. Ölçülü bir şekilde jimnastik yap ve iyi beslen.
5.En iyisini ve en zarifini al. Bu dönemde, ana gaye, paranın sizin tarafınızdan, zevkinize ve arzularınıza göre harcanmasıdır. Unutma ki, ölümden sonra para, sadece kin ve nefrete yol açar.
6.Küçük şeyler için kendini üzme, hatırlamak isteyeceğin güzel anlar gibi unutulması gereken kötü anlarında olur
7.Yaşa bağımlı kalma, sevgini hep canlı tut.
8.Kendine iyi bak, temizliğine dikkat et. Görünüşün Görkemli olsun: sık sık kuaföre git, tırnakların bakımlı olsun, cildiyeciye, diş hekimine git, düzenli bir şekilde parfüm ve krem kullan. Artık genç ve yakışıklı olmasan bile, en azından bakımlı olursun.
9.Modern olmak önemli değil, iyi bir klasik olmaya çalış. Saçlarını boyatarak ve şatafatlı giyinerek gülünç olma.
10.Gün, bu gündür. Kitapları ve gazeteleri oku, radyo dinle, TV de ki güzel programları seyret, internete gir, mailler gönder ve al, sosyal ağlara katıl, dostlarına telefon et.
11.Gençlerin düşüncelerine saygılı ol, onlar senin bildiklerine bilmeseler de, yaşadıklarını yaşamasalar da, senin yaşına geldiklerinde muhtemelen senin konumunda olacaklardır, kendi düşüncelerini de söyle onlara, dinlemesini bilen yararlanır, yanılmış olsalar bile, onlarla tartışma.
12.Sadece anılarınla yaşama, “bizim zamanımızda” deyimini çok sık kullanma, senin zamanın da bu gündür. Kıymetini bil…
13.Çocukların ve torunlarınla birlikte yaşamaktan kaçın, sadece onları görmeye git veya davet edildiğinde onlarla beraber ol.
14.Gerektiğinde bir yardımcı kadından destek al.Gündelik hayatını mümkün olduğunca ve imkanların nispetinde kolaylaştır.
15.Seyahat etmek, yürümek, resim yapmak, dostlarınla oyun oynamak veya bir şeylerin koleksiyonunu yapmak gibi hoşuna giden bir“hobin” mutlaka olsun, imkanların dahilindeki şeyleri yap.
16.Yeni veya faydalı bir şey öğrenmeye gayret et ve zoruna gitse bile ileri teknolojinin gerisinde kalmamaya çalış.
17.Sosyal ve kültürel etkinliklere katıl. Müzeleri gez, sinemaya git… Önemli olan, biraz evden uzaklaşmaktır.
18.Eğer arzu ettiğin bir yere davet edilmezsen, sakın gücenme, Unutma ki, gençliğinde, sende birilerini hayal kırıklığına uğratmış olabilirsin, anne ve babanı fazlaca davet etmemiş olabilirsin.
19.Az konuş, çok dinle, yaşamın ve geçmişin, sadece seni ilgilendirir. Bir şey ile ilgili fikrini soran olursa, kısa konuş ve sadece, iyi ve hoşa giden şeylerden bahsetmeye çalış. Yavaş bir tonla ve kısa konuş, eleştirme.
20.Her şey gelip geçicidir, olduğu gibi kabul et. Bir dönemin doğruları bazen başka bir dönemin yanlışları olarak kabul edilebilir.
21.Acılar ve üzüntülerle hep karşılaşılır, onlarla ilgili problemleri fazlaca dile getirme. Azaltmaya gayret et. Sonuçta, sadece sizi etkilerler bu yaşta sorunlarınız sadece sizin ve doktorunuzun problemleridir.
22. Her fırsatta gül, yaşadığın ve sağlıklı olduğun için mutlu ol, unutma sen şanslısın, hayatının geleceğinin belirsiz olması gibi, ölümünde başka bir meçhul evre olacaktır.
23.Eğer biri size, artık hiçbir işe yaramıyorsunuz derse, duymamazlıktan gel ve bunu dert etme. Sende kendi dünyanda sana göre önemli bir şeyler yapmışındır. Mühim olan bunu senin hissetmendir.
24.Unutma hayat hikayen iyi veya kötü olsun, bir daha tekrar etmeyecektir. 25.Önemli olan sensin.Sen olmadan yaşanacakları zaten göremeyeceksin.Herkesi mutlu edeceğim derken kendini ve en sevdiğini ihmal etme.Mutlu ve sağlıklı yıllar diliyorum
Üniversitede, En Çok Sevdiğim Hocanın Odasındaydım.
Üniversitede, en çok sevdiğim hocanın odasındaydım. Bana, 'Ne olmak istiyorsun?' dedi.
'Entelektüel olmak istiyorum.' dedim.
'Senden entelektüel olmaz' dedi.
Şaşırmıştım,sonra,kırılgan bir ses tonuyla;
'Dersinizi geçmeme rağmen sürekli dersinizdeyim. Okulda en çok okuyan, araştıran ve tartışmalara giren, hep benim?' dedim.
'Senden entelektüel olmaz' dedi.
Çok kızmıştım!
'Doç. tezlerin konularını bile ben öneriyorum' dedim.
Prof. gülümseyerek geriye yaslandı.
'Senden çok iyi bir araştırmacı olur. Ama entelektüel olmaz. Nedenine gelince, sana entelektüel olamazsın dediğimde, bana bir entelektüel gibi 'Niçin olmaz?' diye sormadın, aksine alındın ve hiddetlendin. Yazarlık bilgi işidir. Entelektüellik bilgi değil, davranış biçimidir. Bir insanın entelektüel olması için en az 3 kuşak ailesinin okuması gerekir. Okulun önüne bak. Hepsi son model araç dolu ve hocalara ait. Her sene model yenilerler. Gerçekten böyle bir yenilenmeye ihtiyaçları var mı? Niçin bu şekilde yaşıyorlar. Çünkü o unvanlarla gördüğün hocalarının kariyerleri ne kadar yüksek olursa olsun, ruhları feodal bir köylü. Güçlerini topluma kabul ettirmek için böyle hava atmak zorundalar. Gerçek bir entelektüel asla bu güdüyle hareket etmez.
Entel feodal köylülere artık diploma ve unvan da yetmez. Tıpkı paranın yetmediği gibi.'"
'Entelektüel olmak istiyorum.' dedim.
'Senden entelektüel olmaz' dedi.
Şaşırmıştım,sonra,kırılgan bir ses tonuyla;
'Dersinizi geçmeme rağmen sürekli dersinizdeyim. Okulda en çok okuyan, araştıran ve tartışmalara giren, hep benim?' dedim.
'Senden entelektüel olmaz' dedi.
Çok kızmıştım!
'Doç. tezlerin konularını bile ben öneriyorum' dedim.
Prof. gülümseyerek geriye yaslandı.
'Senden çok iyi bir araştırmacı olur. Ama entelektüel olmaz. Nedenine gelince, sana entelektüel olamazsın dediğimde, bana bir entelektüel gibi 'Niçin olmaz?' diye sormadın, aksine alındın ve hiddetlendin. Yazarlık bilgi işidir. Entelektüellik bilgi değil, davranış biçimidir. Bir insanın entelektüel olması için en az 3 kuşak ailesinin okuması gerekir. Okulun önüne bak. Hepsi son model araç dolu ve hocalara ait. Her sene model yenilerler. Gerçekten böyle bir yenilenmeye ihtiyaçları var mı? Niçin bu şekilde yaşıyorlar. Çünkü o unvanlarla gördüğün hocalarının kariyerleri ne kadar yüksek olursa olsun, ruhları feodal bir köylü. Güçlerini topluma kabul ettirmek için böyle hava atmak zorundalar. Gerçek bir entelektüel asla bu güdüyle hareket etmez.
Entel feodal köylülere artık diploma ve unvan da yetmez. Tıpkı paranın yetmediği gibi.'"
HONDA
Birçok ülke gibi japonyada 1930'lu yıllardaki büyük ekonomik krizde sersefil olmuştu. işte bu zorlu dönemde erken yaşlarında çalışma hayatına atılmak zorunda kaldığı için diploması olmayan ama motor ustalığı konusunda büyük bir beceriye sahip soichiro honda isimli genç bir adam mahalle arasında açtığı küçücük atölyesinde sürekli olarak motorlarla uğraşıyor ve yeni bir icat bulabilmek için kafa patlatıyordu.
honda yıllar süren ve tamamen kendi imkanlarıyla giriştiği araştırmalar sonucunda "piston segmanı" konseptine dayanan yeni bir motor dizaynı keşfetti.
hedefi o dönemlerde japonyada yeni yeni faaliyete geçmiş toyota otomobil firmasına bu fikrini satmaktı. gece gündüz çalışan ve pek çok gecesini uyumadan atölyesinde geçiren honda en sonunda fikrini uygulanabilir hale getirmeyi başardı.
ama öncelikle çalışan bir motor prototipi üretmesi gerekiyordu ve bunun için de paraya ihtiyacı vardı
karısının mücevherlerini satarak ve elinde avucunda ne varsa ortaya dökerek edindiği sermayenin tamamını bu prototipi üretmek için harcayan soichiro honda en sonunda çalışan bir motor örneği ile toyota firmasının kapısına dayandı.
bu kadar özenle geliştirdiği fikrinin toyota tarafından büyük bir hevesle ve güzel bir para karşılığında satın alınacağını düşünen ve neredeyse tüm servetini bu umuda yatıran honda icadını inceleyen toyota mühendislerinin birazda eğitimsiz bir adamın kendilerine böylesine bir fikirle gelmesine şaşırarak ama daha çok da burunlarını kıvırarak motor prototipini reddetmeleriyle büyük bir şok yaşadı.
"piston segmanı" fikrinin onlara ne büyük yararlar sağlayacağını tamamen göz ardı eden toyota mühendisleri soichiro hondanın icadı olan motoru "standartlarımıza uymuyor" diyerek red ettiler.
soichiro tüm parasını ve umutlarını yatırdığı prototip red edildiği zaman ne yaptı dersiniz. bunalıma girerek toyota'daki mühendisleri suçlayıp dünyadan elini ayağını mı çekti ? hayır.
mühendislerin dizaynını red etmelerinin sebebinin onların istediği teknik standartlara uygun bir motor yapamaması olduğunu ve bunun sebebinin de kendi teknik eğitim eksikliği olduğunu düşünen honda kendisini geliştirmeye karar verdi. bu sebeple japonyadaki üniversiteleri dolaştı ve oradaki hocalar ve mühendislerle görüşerek usanmadan fikrini anlattı.
çoğu gittiği yerde kendisiyle alay edilmesine rağmen tam iki sene boyunca sürekli yeni şeyler öğrenerek hem kendini hemde motor prototipini geliştirip mükemmel hale getirdi.
iki sene sonra tekrar toyota'daki mühendislerin karşısına çıktığında artık ona gülemiyorlardı çünkü getirdiği motor mükemmeldi. en sonunda toyota kendisi için motor üretmesi için soichiro hondayla anlaştı.
hikaye mutlu sonla burada bitti demeyin çünkü soichiro honda toyota firmasıyla anlaştığı yıllarda japonya ikinci dünya savaşına girmişti.
hondanın toyotayla olan ihaleyi yerine getirebilmesi için bir fabrika açması gerekiyordu ama japonya'daki tüm ham maddeler savaş nedeniyle ordunun emrine verilmişti ve fabrikayı yapacak beton için çimento bile bulamıyordu.
honda vazgeçti mi? hayır
oturdu düşündü ve tamamen yeni bir betonlama tekniği geliştirerek fabrikasını bu yeni teknikle inşa etti.
uzun yıllar süren çabaları meyvesini vermiş, yeni ürettiği motorunu toyotaya kabul ettirmiş, yüklü bir ihale almış ve savaş şartlarına rağmen fabrikasını kurmuştu.
tam üretime başlayacağı zaman fabrikası bombalandı. moralini bozmadan fabrikayı yeniden inşa etti ancak ikinci kere bombalandı. bütün gücünü toplayıp fabrikasını üçüncü kere inşa etmeye başlayacaktı ki savaşta yenilmeye başlayan ve kaynakları tükenmeye yüz tutan japonya'da çelik bitti ve ordu dışında hiç bir yerde bulunmamaya başladı.
düşünsenize "normal bir insan" bu kadar çabadan sonra kurduğu fabrikası iki kere bombalanıp üçüncüsünü yapmaya kalktığında üretim yapacak çelik bulamazsa çoktan topu atar belki tımarhaneyi bile boylardı ancak hondanın çelikten sert iradesi gene pes etmedi ve son derece ilginç başka bir çözüm buldu.
japonyayı sabahtan akşama sürekli bombardıman eden amerikan savaş uçakları yakıtları bittiği zaman uçaklarındaki ek yakıt depolarını aşağı atıyor ve yollarına devam ediyorlardı. honda ülkenin her yanında görülen bu boş yakıt depolarını toplattı ve bunlardan elde ettiği çelikle motorlarını üretmeye başladı.
artık herşey iyi gidiyordu ve savaşta bitmek üzereydi. honda savaş sonrası çok daha kaliteli üretim yapabileceğini ve ürünlerini çok daha kolay pazarlayabileceğini düşünürken büyük bir deprem oldu ve fabrikası üçüncü sefer ve bu sefer tamamıyla yok oldu. honda yenilmiş bir ülkede, neredeyse her şeyini kaybetmiş bir adamdı artık.
bu arada savaş bitmişti ve japonya'da benzin kıtlığı yaşandığı için insanlar otomobil kullanmayı terk etmiş ve gidecekleri yerlere ya yürüyerek ya da bisikletlerle gitmeye başlamışlardı.
hondanın fabrikası yok olmasaydı bile insanlar otomobil kullanmayı bıraktığı için ürettiği motorları satabilmesi zor olacaktı. honda kaderine küsüp "bu işleri bırakıyorum ben" artık diyeceğine kafasını çalıştırdı ve bu yeni durumda ne yapabileceğini düşündü.
bir gün oturdu ve kendisinin de kullanmaya başladığı bisikletine özel olarak ürettiği küçük ve az benzin tüketen bir motor taktı. bu ilginç bisikleti gören komşuları kendileri içinde üretmesini istediler ancak ülkede büyük bir fakirlik ve hammade kıtlığı vardı ve böyle bir üretime geçmesi imkansızdı. zaten artık beş parası bile kalmamıştı.
honda vazgeçti mi ? hayır.
japonyanın her tarafındaki 18.000 (on sekiz bin) bisiklet satıcısı dükkana tek tek mektup yazdı ve onlara üreteceği hafif ve yeni bir motosiklet fikrini anlatarak bunun japonya'nın geleceği için büyük bir girişim olduğu konusunda onları ikna etti. bu firmalardan bir kısmı teklifini kabul ederek ona hem hammadde hem de para yardımında bulundular.
tabii başarı hemen gelmedi. honda bir çok motor tipi üretip geliştirdi ve bunları ayrı ayrı sabırla denedi. en sonunda ise ufak ve tasarruflu motorlu "super cub" modelini üretti ve bu model önce japonya'da sonrada dünyada satış rekorları kırdı.
bu kadar çabadan sonra soichiro honda artık zengin ve mutlu bir şekilde köşesine çekilir ve motosikletlerini satarak mutlu mesut yaşar diyorsanız yanıldınız.
honda gene durmadı
1970'li yıllarda amerika'da petrol krizi çıkınca ve çok yakıt tüketen otomobiller satılmamaya başlayınca kendi tasarruflu ve ufak motosiklet üretimi konusundaki tecrübesini otomobil üretiminde kullanmaya karar veren honda daha önce bu alanda hiç bir tecrübesi olmamasına rağmen otomobil üretimi işine girdi ve az yakıt tüketen minik arabalarla amerikan pazarını fethetti.
bugün 1930'lu yıllarda gece gündüz atölyesinde motor üretmeye çalışan soichiro hondanın kendi adıyla tanınan şirketi sadece amerika'da yüz bin kişi çalıştıran dünyanın en büyük şirketlerinden birisi ve her gün trafikte honda şirketinin ürettiği motosiklet ve otomobillerle karşılaşıyoruz.
soichiro honda'nın başarısının sebeplerini özetlersek
1) yeni bir fikir bulduğunda ısrarla ve inatla fikrini hayata geçirmek için eyleme geçmesi ve bu fikrini mükemmelleştirmek için çaba harcaması.
2) etrafındakilerin her türlü kötümserliği ve alaycılığına rağmen moralini hiç bozmadan çalışmaya,üretmeye devam etmesi ve hayalinden vazgeçmemesi
3) son derece büyük felaketlere uğrasa ve aşılamayacak gibi görünen engellerle karşılaşsa bile bunalıma girmeyi ve vazgeçmeyi düşünmeden sakince düşünüp yeni çözümler üretmeye çabalaması
4) başarıya ulaştığı zaman bile bununla yetinmeyerek etrafında yeni fırsatlar araması ve herkesin felaket olarak gördüğü durumları bile kendisi için fırsata çevirmeyi bilmesi.
5) hedeflerine ulaşma yolculuğunda asla ama asla pes etmemesi.
yazımı size yönelik bir soruyla bitirmek istiyorum
eğer tüm varlığınızı yatırdığınız iş yeriniz tam iki kere bombalanıp bir kere de depremle yok olsaydı ne yapardınız ve sizin şu anda şikayet edip aşılamayacağını düşündüğünüz engelleriniz soichiro honda'nın karşısına çıkanlardan daha mı büyük?
honda yıllar süren ve tamamen kendi imkanlarıyla giriştiği araştırmalar sonucunda "piston segmanı" konseptine dayanan yeni bir motor dizaynı keşfetti.
hedefi o dönemlerde japonyada yeni yeni faaliyete geçmiş toyota otomobil firmasına bu fikrini satmaktı. gece gündüz çalışan ve pek çok gecesini uyumadan atölyesinde geçiren honda en sonunda fikrini uygulanabilir hale getirmeyi başardı.
ama öncelikle çalışan bir motor prototipi üretmesi gerekiyordu ve bunun için de paraya ihtiyacı vardı
karısının mücevherlerini satarak ve elinde avucunda ne varsa ortaya dökerek edindiği sermayenin tamamını bu prototipi üretmek için harcayan soichiro honda en sonunda çalışan bir motor örneği ile toyota firmasının kapısına dayandı.
bu kadar özenle geliştirdiği fikrinin toyota tarafından büyük bir hevesle ve güzel bir para karşılığında satın alınacağını düşünen ve neredeyse tüm servetini bu umuda yatıran honda icadını inceleyen toyota mühendislerinin birazda eğitimsiz bir adamın kendilerine böylesine bir fikirle gelmesine şaşırarak ama daha çok da burunlarını kıvırarak motor prototipini reddetmeleriyle büyük bir şok yaşadı.
"piston segmanı" fikrinin onlara ne büyük yararlar sağlayacağını tamamen göz ardı eden toyota mühendisleri soichiro hondanın icadı olan motoru "standartlarımıza uymuyor" diyerek red ettiler.
soichiro tüm parasını ve umutlarını yatırdığı prototip red edildiği zaman ne yaptı dersiniz. bunalıma girerek toyota'daki mühendisleri suçlayıp dünyadan elini ayağını mı çekti ? hayır.
mühendislerin dizaynını red etmelerinin sebebinin onların istediği teknik standartlara uygun bir motor yapamaması olduğunu ve bunun sebebinin de kendi teknik eğitim eksikliği olduğunu düşünen honda kendisini geliştirmeye karar verdi. bu sebeple japonyadaki üniversiteleri dolaştı ve oradaki hocalar ve mühendislerle görüşerek usanmadan fikrini anlattı.
çoğu gittiği yerde kendisiyle alay edilmesine rağmen tam iki sene boyunca sürekli yeni şeyler öğrenerek hem kendini hemde motor prototipini geliştirip mükemmel hale getirdi.
iki sene sonra tekrar toyota'daki mühendislerin karşısına çıktığında artık ona gülemiyorlardı çünkü getirdiği motor mükemmeldi. en sonunda toyota kendisi için motor üretmesi için soichiro hondayla anlaştı.
hikaye mutlu sonla burada bitti demeyin çünkü soichiro honda toyota firmasıyla anlaştığı yıllarda japonya ikinci dünya savaşına girmişti.
hondanın toyotayla olan ihaleyi yerine getirebilmesi için bir fabrika açması gerekiyordu ama japonya'daki tüm ham maddeler savaş nedeniyle ordunun emrine verilmişti ve fabrikayı yapacak beton için çimento bile bulamıyordu.
honda vazgeçti mi? hayır
oturdu düşündü ve tamamen yeni bir betonlama tekniği geliştirerek fabrikasını bu yeni teknikle inşa etti.
uzun yıllar süren çabaları meyvesini vermiş, yeni ürettiği motorunu toyotaya kabul ettirmiş, yüklü bir ihale almış ve savaş şartlarına rağmen fabrikasını kurmuştu.
tam üretime başlayacağı zaman fabrikası bombalandı. moralini bozmadan fabrikayı yeniden inşa etti ancak ikinci kere bombalandı. bütün gücünü toplayıp fabrikasını üçüncü kere inşa etmeye başlayacaktı ki savaşta yenilmeye başlayan ve kaynakları tükenmeye yüz tutan japonya'da çelik bitti ve ordu dışında hiç bir yerde bulunmamaya başladı.
düşünsenize "normal bir insan" bu kadar çabadan sonra kurduğu fabrikası iki kere bombalanıp üçüncüsünü yapmaya kalktığında üretim yapacak çelik bulamazsa çoktan topu atar belki tımarhaneyi bile boylardı ancak hondanın çelikten sert iradesi gene pes etmedi ve son derece ilginç başka bir çözüm buldu.
japonyayı sabahtan akşama sürekli bombardıman eden amerikan savaş uçakları yakıtları bittiği zaman uçaklarındaki ek yakıt depolarını aşağı atıyor ve yollarına devam ediyorlardı. honda ülkenin her yanında görülen bu boş yakıt depolarını toplattı ve bunlardan elde ettiği çelikle motorlarını üretmeye başladı.
artık herşey iyi gidiyordu ve savaşta bitmek üzereydi. honda savaş sonrası çok daha kaliteli üretim yapabileceğini ve ürünlerini çok daha kolay pazarlayabileceğini düşünürken büyük bir deprem oldu ve fabrikası üçüncü sefer ve bu sefer tamamıyla yok oldu. honda yenilmiş bir ülkede, neredeyse her şeyini kaybetmiş bir adamdı artık.
bu arada savaş bitmişti ve japonya'da benzin kıtlığı yaşandığı için insanlar otomobil kullanmayı terk etmiş ve gidecekleri yerlere ya yürüyerek ya da bisikletlerle gitmeye başlamışlardı.
hondanın fabrikası yok olmasaydı bile insanlar otomobil kullanmayı bıraktığı için ürettiği motorları satabilmesi zor olacaktı. honda kaderine küsüp "bu işleri bırakıyorum ben" artık diyeceğine kafasını çalıştırdı ve bu yeni durumda ne yapabileceğini düşündü.
bir gün oturdu ve kendisinin de kullanmaya başladığı bisikletine özel olarak ürettiği küçük ve az benzin tüketen bir motor taktı. bu ilginç bisikleti gören komşuları kendileri içinde üretmesini istediler ancak ülkede büyük bir fakirlik ve hammade kıtlığı vardı ve böyle bir üretime geçmesi imkansızdı. zaten artık beş parası bile kalmamıştı.
honda vazgeçti mi ? hayır.
japonyanın her tarafındaki 18.000 (on sekiz bin) bisiklet satıcısı dükkana tek tek mektup yazdı ve onlara üreteceği hafif ve yeni bir motosiklet fikrini anlatarak bunun japonya'nın geleceği için büyük bir girişim olduğu konusunda onları ikna etti. bu firmalardan bir kısmı teklifini kabul ederek ona hem hammadde hem de para yardımında bulundular.
tabii başarı hemen gelmedi. honda bir çok motor tipi üretip geliştirdi ve bunları ayrı ayrı sabırla denedi. en sonunda ise ufak ve tasarruflu motorlu "super cub" modelini üretti ve bu model önce japonya'da sonrada dünyada satış rekorları kırdı.
bu kadar çabadan sonra soichiro honda artık zengin ve mutlu bir şekilde köşesine çekilir ve motosikletlerini satarak mutlu mesut yaşar diyorsanız yanıldınız.
honda gene durmadı
1970'li yıllarda amerika'da petrol krizi çıkınca ve çok yakıt tüketen otomobiller satılmamaya başlayınca kendi tasarruflu ve ufak motosiklet üretimi konusundaki tecrübesini otomobil üretiminde kullanmaya karar veren honda daha önce bu alanda hiç bir tecrübesi olmamasına rağmen otomobil üretimi işine girdi ve az yakıt tüketen minik arabalarla amerikan pazarını fethetti.
bugün 1930'lu yıllarda gece gündüz atölyesinde motor üretmeye çalışan soichiro hondanın kendi adıyla tanınan şirketi sadece amerika'da yüz bin kişi çalıştıran dünyanın en büyük şirketlerinden birisi ve her gün trafikte honda şirketinin ürettiği motosiklet ve otomobillerle karşılaşıyoruz.
soichiro honda'nın başarısının sebeplerini özetlersek
1) yeni bir fikir bulduğunda ısrarla ve inatla fikrini hayata geçirmek için eyleme geçmesi ve bu fikrini mükemmelleştirmek için çaba harcaması.
2) etrafındakilerin her türlü kötümserliği ve alaycılığına rağmen moralini hiç bozmadan çalışmaya,üretmeye devam etmesi ve hayalinden vazgeçmemesi
3) son derece büyük felaketlere uğrasa ve aşılamayacak gibi görünen engellerle karşılaşsa bile bunalıma girmeyi ve vazgeçmeyi düşünmeden sakince düşünüp yeni çözümler üretmeye çabalaması
4) başarıya ulaştığı zaman bile bununla yetinmeyerek etrafında yeni fırsatlar araması ve herkesin felaket olarak gördüğü durumları bile kendisi için fırsata çevirmeyi bilmesi.
5) hedeflerine ulaşma yolculuğunda asla ama asla pes etmemesi.
yazımı size yönelik bir soruyla bitirmek istiyorum
eğer tüm varlığınızı yatırdığınız iş yeriniz tam iki kere bombalanıp bir kere de depremle yok olsaydı ne yapardınız ve sizin şu anda şikayet edip aşılamayacağını düşündüğünüz engelleriniz soichiro honda'nın karşısına çıkanlardan daha mı büyük?
Öğretmeni Soruyor
Öğretmeni soruyor çocuğa:
– Canlılar kaça ayrılır?
– Dörde ayrılır öğretmenim “ diyor çocuk..
– Bana yanlış gibi geldi ama say bakalım…
– Bitkiler, Hayvanlar, İnsanlar, Çocuklar…
– Çocuklar da insan değil mi oğlum?
– Haklısınız, o zaman canlılar üçe ayrılır öğretmenim…
– Peki, şimdi yeniden say bakalım…
– Bitkiler, Hayvanlar ve Çocuklar…
– Oğlum insanlara ne oldu?
– Düşünebilenleri hep çocuk kaldılar, düşünemeyenleri de hayvanlaştılar öğretmenim .”
⭐⭐⭐ Düşünen, sorgulayan, haksızlığa tepki gösteren ve içinde ki çocuğu besleyen dostlara gelsin ... 
🦋
💛
– Canlılar kaça ayrılır?
– Dörde ayrılır öğretmenim “ diyor çocuk..
– Bana yanlış gibi geldi ama say bakalım…
– Bitkiler, Hayvanlar, İnsanlar, Çocuklar…
– Çocuklar da insan değil mi oğlum?
– Haklısınız, o zaman canlılar üçe ayrılır öğretmenim…
– Peki, şimdi yeniden say bakalım…
– Bitkiler, Hayvanlar ve Çocuklar…
– Oğlum insanlara ne oldu?
– Düşünebilenleri hep çocuk kaldılar, düşünemeyenleri de hayvanlaştılar öğretmenim .”
⭐⭐⭐ Düşünen, sorgulayan, haksızlığa tepki gösteren ve içinde ki çocuğu besleyen dostlara gelsin ... 🦋💛
8 Aralık 2017 Cuma
Atatürk’ün Anzak Annelerine Yazdığı Mektup
“Bu memleketin topraklarında kanlarını döken kahramanlar!
Burada, dost bir vatanın toprağındasınız. Huzur ve sükun içinde uyuyunuz. Sizler, Mehmetçiklerle
yanyana koyun koyunasınız. Uzak diyarlardan evlatlarını harbe gönderen analar! Gözyaşlarınızı
dindiriniz. Evlatlarınız bizim bağrımızdadır. Huzur içindedirler ve rahat uyuyacaklardır. Onlar bu
topraklarda canlarını verdikten sonra, artık bizim evlatlarımız olmuşlardır.”
Atatürk, 1934
Hey Onbeşli Onbeşli
Hey onbeşli,onbeşli.
Tokat yolları taşlı.
Onbeşliler gidiyor,
Kızların gözü yaşlı.
Aslan yarim kız senin adın Hediye.
Ben dolandım,sende dolan,gel geriye.
Giderim elinizden,
Kurtulam dilinizden,
Yeşil başlı ördek olsam,
Su içmem gölünüzden.
Aslan yarim,senin adın Hediye,
Ben dolandım,sende dolan,gel geriye.
Fistan aldım,endazesi on yediye.
Gidiyom,gidemiyom,
Sevdim terkedemiyom,
Sevdiğim pek gönüllü,
Gönlünü edemiyom.
Aslan yarim kız senin adın Hediye,
Ben dolandım,sende dolan,gel geriye.
Fistan aldım,endazesi on yediye.
Çanakkale İçinde Aynalı Çarşı
Çanakkale içinde aynalı çarşı,
Ana ben gidiyorum düşmana karşı.
Of gençliğim eyvah.
Çanakkale içinde bir uzun selvi,
Kimimiz nişanlı,kimimiz evli.
Of gençliğim eyvah.
Çanakkale üstünü duman bürüdü,
On üçüncü fırka yürüdü,
Of gençliğim eyvah.
Çanakkale içinde bir dolu testi.
Analar,babalar mektubu kesti.
Of gençliğim eyvah.
1 Aralık 2017 Cuma
ÇANAKKALE GEÇİLMEZ
Dağ başını duman almış,
Gümüş dere durmaz akar.
Güneş ufuktan şimdi doğar,
Yürüyelim arkadaşlar.
Sesimizi yer,gök,su dinlesin,
Sert adımlarla her yer inlesin.
Bu gök deniz ,nerede var,
Nerede bu dağlar, taşlar,
Bu ağaçlar ,güzel kuşlar,
Yürüyelim arkadaşlar.
Sesimizi yer gök ,su dinlesin,
Sert adımlarla her yer inlesin
Ali Ulvi
Çanakkale'de büyük zafer kazandığımızı öürendiğim gece,sevinçten uyuyamadım.O heyecanla bu güfteyi yaptım der.
Çanakkale Muharebeleri her şeyden önce,Türkün sanılan gücünün bitmediğini,daha çok şeyler başarabileceğini,bütün dünyaya açık bir biçimde ispatlamış ve Milli Mücadelinin ilk adımlarının atıldığı muharebe olmuştur.
Boğazlar açılmadığından Rusya ile irtibat kurulamamış,Rus ordusunasilah ve malzeme yardımı yapılmamış,İhtilaf devletleri de Rus gıda maddelerini ve tahıl kaynaklarından faydalanamamıştır.
Rusya'nın yüzyıllardır gerçekleştirmeyi düşündüğü Boğazlara sahip olma hayali bir kez daha yıkılmıştır.
Rus Çarlığına yardım için Boğazları zorlayan İngiltere ve Fransa,bunda başarılı olamamıştır. Rus çarlığının yıkılışını önleyememiştir.
Türklerin üstün mücadele gücünü gören Romanya ve Yunanistan tarafsız kalmayı kendilerine daha yararlı bulurken,Bulgaristan mihver devletleri yanında savaşa katılmak zorunda kalmıştır.
Çanakkale Muharebe alanında İhtilaf devletlerinin büyük kara ve deniz kuvvetlerinin bağlanması Batı cephesinde Alman orduları üzerindeki ordularının baskısı azalmıştır.
Çanakkale'deki yenilgileri İngiltere ve Fransa'nın askeri presjtiğini de olumsuz etkilemiş,bu devletlerin yenilmezliğinin doğru olmadığı ispatlanmıştır.
Çanakkale Muharebeleri Boğazların ebediyen Türk Milletinin elinde kalmasını sağlamıştır.
İnanmış insanın en büyük silah olduğu gerçeği ortaya konmuştur.
Muharebede Türk komuta heyetinin taktik ve strateji görüş,karar ve uygulamada daima başarılı oldukları ortaya çıkmıştır.
Türk askerlerinin vatanı için canını vermede her milletten önce olduğu tartışmasız ortaya çıkmıştır.
Geçmiş yıllarda maddi ve manevi çöküntülere uğramış olan Türklerde bir milli ruh uyandırmış ve bu bir anlamda Kurtuluş savaşımızın tohumlarını atmıştır.
Çanakkale Muharebeleri,aynı zamanda Mustafa Kemal gibi bir dahiyi yaratmış ve ileride Türk'ün kaderinde çok önemli rol oynayacak olan bu büyük lideri Türk Milletine kazandırmıştır.
Çanakkale Zaferi,Türk askerinin ruh kudretini gösterir. Muharebeleri kazandıran bu yüksek ruhtur.Türkler Çanakkaleyi zorlayan çağının en iyi tekniğine sahip güçleri karşısına adeta bir kale gibi dikilmiştir.
Çanakkale ,saldırgan istilacılara karşı Türkün erkekçe yumruğunu vurduğu,çelik zırha iman dolu göğsünü gerdiği,gencecik bir kuşağın kanıyla yıkanan yerdir.Çanakkale bizim için toprak parçası değil,Aziz şehitlerimizin göğusleri üzerinde suyu kan,toprağı kemik ve her taşı iman kesilmiş bir vatan parçasıdır.
Büyük Türk Milletinin tarihi yüzlerce savaş ve zaferlerle doludur.Ancak Çanakkale Zaferi,kahramanlık ve fedakarlığın en anlamlılarındandır.
Kütüklerindeki son kurşun bitene kadar vuruştular.
Kurşunları bitti süngü taktılar.
Süngüleri kırıldı,dipçikleri ile,tırnakları ile düşmanın boğazına sarıldılar.
Öldüler,öldürdüler,düşmana bir karış toprak vermediler ve tarihe eşsiz bir Türk Müdefaası kaydettiler.
Bir kahraman takım ve Yahya Çavuştular.
Tam üç alayla burada gönülden vuruştular.
Düşman tümen sanırdı bu şahane erleri.
Allah'ı arzu ettiler akşama kavuştular.
Cemal Borandağ
30 Kasım 2017 Tuzla-İstanbul
İnana ve seven insan kadar güçlü olan insan yoktur.
Gümüş dere durmaz akar.
Güneş ufuktan şimdi doğar,
Yürüyelim arkadaşlar.
Sesimizi yer,gök,su dinlesin,
Sert adımlarla her yer inlesin.
Bu gök deniz ,nerede var,
Nerede bu dağlar, taşlar,
Bu ağaçlar ,güzel kuşlar,
Yürüyelim arkadaşlar.
Sesimizi yer gök ,su dinlesin,
Sert adımlarla her yer inlesin
Ali Ulvi
Çanakkale'de büyük zafer kazandığımızı öürendiğim gece,sevinçten uyuyamadım.O heyecanla bu güfteyi yaptım der.
Çanakkale Muharebeleri her şeyden önce,Türkün sanılan gücünün bitmediğini,daha çok şeyler başarabileceğini,bütün dünyaya açık bir biçimde ispatlamış ve Milli Mücadelinin ilk adımlarının atıldığı muharebe olmuştur.
Boğazlar açılmadığından Rusya ile irtibat kurulamamış,Rus ordusunasilah ve malzeme yardımı yapılmamış,İhtilaf devletleri de Rus gıda maddelerini ve tahıl kaynaklarından faydalanamamıştır.
Rusya'nın yüzyıllardır gerçekleştirmeyi düşündüğü Boğazlara sahip olma hayali bir kez daha yıkılmıştır.
Rus Çarlığına yardım için Boğazları zorlayan İngiltere ve Fransa,bunda başarılı olamamıştır. Rus çarlığının yıkılışını önleyememiştir.
Türklerin üstün mücadele gücünü gören Romanya ve Yunanistan tarafsız kalmayı kendilerine daha yararlı bulurken,Bulgaristan mihver devletleri yanında savaşa katılmak zorunda kalmıştır.
Çanakkale Muharebe alanında İhtilaf devletlerinin büyük kara ve deniz kuvvetlerinin bağlanması Batı cephesinde Alman orduları üzerindeki ordularının baskısı azalmıştır.
Çanakkale'deki yenilgileri İngiltere ve Fransa'nın askeri presjtiğini de olumsuz etkilemiş,bu devletlerin yenilmezliğinin doğru olmadığı ispatlanmıştır.
Çanakkale Muharebeleri Boğazların ebediyen Türk Milletinin elinde kalmasını sağlamıştır.
İnanmış insanın en büyük silah olduğu gerçeği ortaya konmuştur.
Muharebede Türk komuta heyetinin taktik ve strateji görüş,karar ve uygulamada daima başarılı oldukları ortaya çıkmıştır.
Türk askerlerinin vatanı için canını vermede her milletten önce olduğu tartışmasız ortaya çıkmıştır.
Geçmiş yıllarda maddi ve manevi çöküntülere uğramış olan Türklerde bir milli ruh uyandırmış ve bu bir anlamda Kurtuluş savaşımızın tohumlarını atmıştır.
Çanakkale Muharebeleri,aynı zamanda Mustafa Kemal gibi bir dahiyi yaratmış ve ileride Türk'ün kaderinde çok önemli rol oynayacak olan bu büyük lideri Türk Milletine kazandırmıştır.
Çanakkale Zaferi,Türk askerinin ruh kudretini gösterir. Muharebeleri kazandıran bu yüksek ruhtur.Türkler Çanakkaleyi zorlayan çağının en iyi tekniğine sahip güçleri karşısına adeta bir kale gibi dikilmiştir.
Çanakkale ,saldırgan istilacılara karşı Türkün erkekçe yumruğunu vurduğu,çelik zırha iman dolu göğsünü gerdiği,gencecik bir kuşağın kanıyla yıkanan yerdir.Çanakkale bizim için toprak parçası değil,Aziz şehitlerimizin göğusleri üzerinde suyu kan,toprağı kemik ve her taşı iman kesilmiş bir vatan parçasıdır.
Büyük Türk Milletinin tarihi yüzlerce savaş ve zaferlerle doludur.Ancak Çanakkale Zaferi,kahramanlık ve fedakarlığın en anlamlılarındandır.
Kütüklerindeki son kurşun bitene kadar vuruştular.
Kurşunları bitti süngü taktılar.
Süngüleri kırıldı,dipçikleri ile,tırnakları ile düşmanın boğazına sarıldılar.
Öldüler,öldürdüler,düşmana bir karış toprak vermediler ve tarihe eşsiz bir Türk Müdefaası kaydettiler.
Bir kahraman takım ve Yahya Çavuştular.
Tam üç alayla burada gönülden vuruştular.
Düşman tümen sanırdı bu şahane erleri.
Allah'ı arzu ettiler akşama kavuştular.
Cemal Borandağ
30 Kasım 2017 Tuzla-İstanbul
İnana ve seven insan kadar güçlü olan insan yoktur.
İzmirin Dağları
İzmirin Dağları
Dağdan indim şehire,
İzmirin,
Dağlarında,ovalarında,yaylalarında,
Şehrinde,güzeller gezer.
Yavru ceylan gibi.
Seke seke gezer.
Türkümü,şarkımı,şiir mi desem.
Öykü idi adı.
Romen mi,roman mı desem.
Bir heves bir heves.
Beni sevse.!
Cemal Borandag
22 Kazım 2017 Tuzla-İstanbul
Sevgi limanında bekliyorum.
Dağdan indim şehire,
İzmirin,
Dağlarında,ovalarında,yaylalarında,
Şehrinde,güzeller gezer.
Yavru ceylan gibi.
Seke seke gezer.
Türkümü,şarkımı,şiir mi desem.
Öykü idi adı.
Romen mi,roman mı desem.
Bir heves bir heves.
Beni sevse.!
Cemal Borandag
22 Kazım 2017 Tuzla-İstanbul
Sevgi limanında bekliyorum.
Dul Kadın İmama Gider Sorar
– Hocam cinsel ihtiyaçlarım var köy öğretmeni ile birlikte olsam günahı nedir?
İmam kadını şöyle bir süzüp, sakallarını da şöyle bir oğuşturduktan sonra;
+ Yapma kadın der. Zinhar cehennemde 10 yıl cayır cayır yanarsın.
– Kadın peki der o zaman köyün sağlıkçısı ile birlikte olsam?
+ Zinhar cehennemde 5 yıl cayır cayır yanarsın.
– Kadın buna da tamam der. O zaman köyün gariban çobanı?
+ Zinhar cehennemde 2 yıl cayır cayır yanarsın.
Kadın halen sakallarını oğuşturmakta olan imamı şöyle bir süzdükten sonra;
– Hıımmm! demiş ya imam ile birlikte olsam?
İmamın cevabı gayet açık ve net olmuş;
+ Seni hınzır seni cennete gitmek istiyorsun değil mi?
İmam kadını şöyle bir süzüp, sakallarını da şöyle bir oğuşturduktan sonra;
+ Yapma kadın der. Zinhar cehennemde 10 yıl cayır cayır yanarsın.
– Kadın peki der o zaman köyün sağlıkçısı ile birlikte olsam?
+ Zinhar cehennemde 5 yıl cayır cayır yanarsın.
– Kadın buna da tamam der. O zaman köyün gariban çobanı?
+ Zinhar cehennemde 2 yıl cayır cayır yanarsın.
Kadın halen sakallarını oğuşturmakta olan imamı şöyle bir süzdükten sonra;
– Hıımmm! demiş ya imam ile birlikte olsam?
İmamın cevabı gayet açık ve net olmuş;
+ Seni hınzır seni cennete gitmek istiyorsun değil mi?
BİR İNSANIN ANA VATANI ÇOCUKLUĞUDUR?
Bir gün seminere başlamadan önce kısa boylu güler yüzlü birisi geldi,
“Hocam elinizi öpmek istiyorum.” dedi.
Ben el öptürmekten pek hoşlanmadığım için,
“Yanaktan öpüşelim” dedim, öpüştük.
Aramızda şöyle bir konuşma yer aldı:
– Hayrola, neden elimi öpmek istedin?
– Hocam, üç yıl önce sizin bir seminerinize katıldım. Hayatım değişti. O seminerden sonra daha mutlu bir ailem var ve size teşekkür etmek istiyorum; onun için elinizi öpmek istedim.
– Ne oldu, nasıl oldu?
– Üç yıl önce şirketimizin organize ettiği iki günlük bir seminerde bizimle beraberdiniz. O seminerin bitişine doğru dediniz ki,
“Bir insanın anavatanı çocukluğudur. Çocukluğunu doya doya yaşayamamış bir insanın mutlu olması çok zordur. Bir annenin, bir babanın en önemli görevi, çocuklarının çocukluğunu doya doya yaşamasına olanak sağlamaktır.”
Bir süre sustu, bir şey hatırlamak ister gibi düşündü, sonra konuşmaya devam etti:
– Hatta daha da ilerisi için söylediniz; dediniz ki
Bir ulusun en önemli görevi çocuklarının çocukluğunu doya doya yaşamasına olanak sağlamaktır.”
Ben bir baba olarak sizi duyduğum zaman kendi kendime düşündüm:
Ben bir baba olarak çocuğumun çocukluğunu doya doya yaşamasına fırsatlar yaratıyor muyum? Böyle bir sorunun o zamana kadar hiç aklıma gelmediğini fark ettim. Ben ne yapıyorum, diye düşündüm. Benim yaptığım sanırım birçok babanın yaptığının aynısıydı.
Dokuz yaşındaki oğlum ben işten eve gelince beni görmemeye, benden kaçmaya çalışıyordu. Neden kaçmaya çalışıyordu, biliyor musunuz, Hocam?
– Hayır, neden?
– Çünkü onu görünce hemen şu soruyu soruyordum. “Oğlum bugün ödevini yaptın mı?” Tuhaf tuhaf bakıyor, gözünü kaçırıyor, daha da sıkıştırınca, hayır anlamına gelen, “cık” sesini çıkarıyordu.
Kızıyordum, söyleniyordum, “Niye yapmıyorsun ödevini?” diyordum. Aramızda sürekli tartışmalar, sürtüşmeler oluşuyordu. Tabii bunun sonucunda bütün aile huzursuz oluyordu.
Burada biraz sustu, soluklandı. Sanki hatırlamak istemediği anılar vardı; onların üstesinden gelmeye çalışıyordu.
Sonra konuşmaya devam etti:
– Ben sizin seminerinizden çıktıktan sonra düşünmeye başladım. “Ben ne biçim babayım.” diye kendime sordum. Seminer için geldiğim İstanbul’dan çalışma yerim olan Kayseri’ye gidinceye kadar düşündüm; otobüste bütün gece düşündüm ve sonra kendi kendime dedim ki, eşimle konuşayım, biz birlikte bir karar alalım. Diyelim ki “Bu çocuk isterse beş yıl sınıfta kalsın, ama doya doya çocukluğunu yaşasın.”
– Radikal bir karar!
– Evet, uçta bir karar, ama bu karar içime çok iyi geldi, Hocam. Gerginliğim, üzüntüm gitti, içim rahat etti. Ben eve gelince eşime dedim ki, “Hadi gel otur, konuşalım.” Yemekten sonra oturduk konuştuk, çocuklar yattı biz konuşmaya devam ettik. Seminerde anlatılanları aktardım, böyle böyle diye izah ettim ona ve en nihayet dedim ki,
“Ya benim gönlümden ne geçiyor sana söyleyeyim. Bizim oğlumuz var ya bizim oğlumuz, o isterse beş yıl sınıfta kalsın, ama çocukluğunu yaşasın! Şimdiye kadar onun çocukluğunu yaşamasıyla ile ilgili pek bir çaba göstermedik, bir bilinç göstermedik, oluruna bıraktık. Gel şimdi değiştirelim bunu.”
– Eşiniz ne dedi?
– Hocam biliyor musun ne oldu?
– Ne oldu?
– Karım hayretle bana baktı ve dedi ki, “Bu ne biçim seminer be! Kim bu adam? Öyle şey mi olur; yok bizim ki çocukluğunu yaşayacakmış! Bizim çocuk çocukluğunu yaşarken öbürküler sınıflarını geçecek ilerleyecek! Öyle şey olmaz.”
– Anlıyorum; anne olarak çocuğunun geride kalmasını istemiyor, kaygılanıyor!
– Fakat hocam ben pes etmedim, bırakmadım, mücadeleye devam ettim. Her gün, her akşam gece yarılarına kadar karımla konuştum. Üç gecenin sonunda bana,
“Peki ne halin varsa gör!” dedi.
– Pes etti, yani. Peki, sen ne yaptın?
– İşte onu dediği günün sabahı eşofmanımı, ayakkabımı şöyle kapının yanına bıraktım işe gittim; işten dönünce oğlumun gözüne baktım ve dedim ki,
“Oğlum bugün doya doya oynadın mı?” Bana hayretle baktı ve “Hayır!” anlamına gelen “cıkk” dedi.
“O zaman, hadi gel beraber aşağıya ineceğiz, oynayacağız.“ dedim.
Eşofmanımı giydim, ayakkabımı giydim, onunla beraber sokağa çıktık. Pencereden arkadaşları bakıyorlarmış, onlar da sokağa çıktılar; birlikte sokakta oyun oynadık. Akşam saat altıdan sekiz buçuğa kadar sokaktaydık.
Eve gelince toz toprak içindeyiz, beraber banyoya girdik, duş yaptık. Havluyla kuruladım, çok mutluyduk ve o günden sonra işten dönünce her gün onunla oynamaya başladım.
Her gün, her gün oynadım. Yedi gün sekiz gün sonraydı galiba, bir gün banyodan çıkarken onu kuruluyorum havluyla, kolumu tuttu, bana döndü ve dedi ki,
“Baba ya, ben seni çok seviyorum.”
Hocam nefesim durdu, gözüm yaşardı, konuşamadım.
Çünkü farkına vardım ki, şimdiye kadar sevdiğini hiç söylememişti.
Düşündüm, şimdiye kadar hiç söylemediğinin farkında değildim; belki ömür boyu söylemeyecekti. “Ne büyük tehlike!” diye düşündüm.
Ömür boyu onun bana bu cümleyi söylemediğinin farkında olmayacaktım.
– Demek farkına vardın, seni kutlarım. Senin farkına vardığın bu durum birçok anne ve babanın farkında olmadığı gizli, örtük ama önemli bir tehlike!
– İçimde bir şükür duygusu, havluyla çocuğumu kuruladım ve giydirdim ve artık her gün oyun oynamaya devam ettik. Zaman geçti, iki hafta sonra okul, öğretmen veli buluşması için okula davet etti. Daha önceki veli buluşmalarında öğretmen,
“Sizin oğlunuz akıllı bir çocuk, ama ödevleri kargacık burgacık yazıyor, dikkat etmiyor. Sınıfta arkadaşlarını rahatsız ediyor, onları itiyor kakıyor, lütfen onunla konuşun. Ödevlerine ilgi gösterin, sınıfta arkadaşlarını rahatsız etmesin. Ödevlerini doğru dürüst yapsın,” demişti.
O nedenle öğretmen buluşmasına gitmekten çekiniyordum. Bu davet gelince ben eşime dedim ki,
“Hadi okuldaki buluşmaya beraber gidelim!”
“Yok” dedi, “Sen tek başına gideceksin, ben gelmeyeceğim.”
– Eşiniz gelmek istemedi!
– Hayır istemedi. Ya beraber gidelim, diye ısrar ettim hayır hayır sen yalnız gideceksin dedi. Ben yalnız gittim ve diğer veliler geldikçe sıra bende olduğu halde sıranın arkasına geçtim, sıranın arkasına geçtim ki başka kimse olmadan öğretmenle konuşayım, diye.
Mahcup olacağımı düşünüyordum. Her şeyin daha kötüye gittiğini düşünüyordum. En nihayet bütün veliler öğretmenle konuşmalarını bitirip gittiler. Sıra bende! Öğretmenin karşısına geçtim, bana baktı gülümsedi,
“Siz ne yaptınız bu çocuğa?” dedi.
Hiç cevap vermedim, önüme baktım.
“Lütfen söyleyin ne yaptınız bu çocuğa?” dedi.
“Çok mu kötü hocam?” diye sordum.
Gülümsedi,
“Hayır, kötü değil.” dedi. “Artık sınıfta arkadaşlarını hiç rahatsız etmiyor, ödevleri iyileşti, tam istediğim öğrenci oldu. Ne yaptınız bu çocuğa siz?”
– Herhalde bir baba olarak çok mutlu oldunuz?
– Hocam biliyor musunuz öğretmenin karşısında ağlamaya başladım. İnanamıyordum kulağıma, içimden, vay evladım, biz sana ne yaptık şimdiye kadar, duygusu vardı. Eve geldim, karım yüzüme baktı, gözlerim ağlamaktan kıpkırmızı.
“O kadar mı kötü?” diye sordu. Ona da cevap veremedim Hocam, ona da cevap veremedim! Ağladım. Daha sonra anlattım. Hocam onun için sizin elinizi öpmek istedim, teşekkür ediyorum.
Benim oğlumun ve onun küçüğü kızımın hayatını kurtardınız. Ailemin mutluluğu kurtuldu. Hakikaten bir insanın anavatanı çocukluğuymuş. Anavatanı mutlu olan bir çocuk çalışmasını, okulunu her şeyini bütün gücüyle yapar ve orada başarılı olurmuş.
“Gel seni yeniden kucaklayayım!” dedim. Kucaklaştık.
“Çocuklar Gülsün diye!” yaşayalım.
Çünkü insanın anavatanı çocukluğudur.
Çocuklar gülerek, oynayarak büyürse, sonunda büyükler güler.
Büyükler mutlu olup gülümseyince tüm ülke, tüm insanlık güler.
Çocukların gülmesine hizmet veren herkese selam olsun!
Doğan CÜCELOĞLU
“Hocam elinizi öpmek istiyorum.” dedi.
Ben el öptürmekten pek hoşlanmadığım için,
“Yanaktan öpüşelim” dedim, öpüştük.
Aramızda şöyle bir konuşma yer aldı:
– Hayrola, neden elimi öpmek istedin?
– Hocam, üç yıl önce sizin bir seminerinize katıldım. Hayatım değişti. O seminerden sonra daha mutlu bir ailem var ve size teşekkür etmek istiyorum; onun için elinizi öpmek istedim.
– Ne oldu, nasıl oldu?
– Üç yıl önce şirketimizin organize ettiği iki günlük bir seminerde bizimle beraberdiniz. O seminerin bitişine doğru dediniz ki,
“Bir insanın anavatanı çocukluğudur. Çocukluğunu doya doya yaşayamamış bir insanın mutlu olması çok zordur. Bir annenin, bir babanın en önemli görevi, çocuklarının çocukluğunu doya doya yaşamasına olanak sağlamaktır.”
Bir süre sustu, bir şey hatırlamak ister gibi düşündü, sonra konuşmaya devam etti:
– Hatta daha da ilerisi için söylediniz; dediniz ki
Bir ulusun en önemli görevi çocuklarının çocukluğunu doya doya yaşamasına olanak sağlamaktır.”
Ben bir baba olarak sizi duyduğum zaman kendi kendime düşündüm:
Ben bir baba olarak çocuğumun çocukluğunu doya doya yaşamasına fırsatlar yaratıyor muyum? Böyle bir sorunun o zamana kadar hiç aklıma gelmediğini fark ettim. Ben ne yapıyorum, diye düşündüm. Benim yaptığım sanırım birçok babanın yaptığının aynısıydı.
Dokuz yaşındaki oğlum ben işten eve gelince beni görmemeye, benden kaçmaya çalışıyordu. Neden kaçmaya çalışıyordu, biliyor musunuz, Hocam?
– Hayır, neden?
– Çünkü onu görünce hemen şu soruyu soruyordum. “Oğlum bugün ödevini yaptın mı?” Tuhaf tuhaf bakıyor, gözünü kaçırıyor, daha da sıkıştırınca, hayır anlamına gelen, “cık” sesini çıkarıyordu.
Kızıyordum, söyleniyordum, “Niye yapmıyorsun ödevini?” diyordum. Aramızda sürekli tartışmalar, sürtüşmeler oluşuyordu. Tabii bunun sonucunda bütün aile huzursuz oluyordu.
Burada biraz sustu, soluklandı. Sanki hatırlamak istemediği anılar vardı; onların üstesinden gelmeye çalışıyordu.
Sonra konuşmaya devam etti:
– Ben sizin seminerinizden çıktıktan sonra düşünmeye başladım. “Ben ne biçim babayım.” diye kendime sordum. Seminer için geldiğim İstanbul’dan çalışma yerim olan Kayseri’ye gidinceye kadar düşündüm; otobüste bütün gece düşündüm ve sonra kendi kendime dedim ki, eşimle konuşayım, biz birlikte bir karar alalım. Diyelim ki “Bu çocuk isterse beş yıl sınıfta kalsın, ama doya doya çocukluğunu yaşasın.”
– Radikal bir karar!
– Evet, uçta bir karar, ama bu karar içime çok iyi geldi, Hocam. Gerginliğim, üzüntüm gitti, içim rahat etti. Ben eve gelince eşime dedim ki, “Hadi gel otur, konuşalım.” Yemekten sonra oturduk konuştuk, çocuklar yattı biz konuşmaya devam ettik. Seminerde anlatılanları aktardım, böyle böyle diye izah ettim ona ve en nihayet dedim ki,
“Ya benim gönlümden ne geçiyor sana söyleyeyim. Bizim oğlumuz var ya bizim oğlumuz, o isterse beş yıl sınıfta kalsın, ama çocukluğunu yaşasın! Şimdiye kadar onun çocukluğunu yaşamasıyla ile ilgili pek bir çaba göstermedik, bir bilinç göstermedik, oluruna bıraktık. Gel şimdi değiştirelim bunu.”
– Eşiniz ne dedi?
– Hocam biliyor musun ne oldu?
– Ne oldu?
– Karım hayretle bana baktı ve dedi ki, “Bu ne biçim seminer be! Kim bu adam? Öyle şey mi olur; yok bizim ki çocukluğunu yaşayacakmış! Bizim çocuk çocukluğunu yaşarken öbürküler sınıflarını geçecek ilerleyecek! Öyle şey olmaz.”
– Anlıyorum; anne olarak çocuğunun geride kalmasını istemiyor, kaygılanıyor!
– Fakat hocam ben pes etmedim, bırakmadım, mücadeleye devam ettim. Her gün, her akşam gece yarılarına kadar karımla konuştum. Üç gecenin sonunda bana,
“Peki ne halin varsa gör!” dedi.
– Pes etti, yani. Peki, sen ne yaptın?
– İşte onu dediği günün sabahı eşofmanımı, ayakkabımı şöyle kapının yanına bıraktım işe gittim; işten dönünce oğlumun gözüne baktım ve dedim ki,
“Oğlum bugün doya doya oynadın mı?” Bana hayretle baktı ve “Hayır!” anlamına gelen “cıkk” dedi.
“O zaman, hadi gel beraber aşağıya ineceğiz, oynayacağız.“ dedim.
Eşofmanımı giydim, ayakkabımı giydim, onunla beraber sokağa çıktık. Pencereden arkadaşları bakıyorlarmış, onlar da sokağa çıktılar; birlikte sokakta oyun oynadık. Akşam saat altıdan sekiz buçuğa kadar sokaktaydık.
Eve gelince toz toprak içindeyiz, beraber banyoya girdik, duş yaptık. Havluyla kuruladım, çok mutluyduk ve o günden sonra işten dönünce her gün onunla oynamaya başladım.
Her gün, her gün oynadım. Yedi gün sekiz gün sonraydı galiba, bir gün banyodan çıkarken onu kuruluyorum havluyla, kolumu tuttu, bana döndü ve dedi ki,
“Baba ya, ben seni çok seviyorum.”
Hocam nefesim durdu, gözüm yaşardı, konuşamadım.
Çünkü farkına vardım ki, şimdiye kadar sevdiğini hiç söylememişti.
Düşündüm, şimdiye kadar hiç söylemediğinin farkında değildim; belki ömür boyu söylemeyecekti. “Ne büyük tehlike!” diye düşündüm.
Ömür boyu onun bana bu cümleyi söylemediğinin farkında olmayacaktım.
– Demek farkına vardın, seni kutlarım. Senin farkına vardığın bu durum birçok anne ve babanın farkında olmadığı gizli, örtük ama önemli bir tehlike!
– İçimde bir şükür duygusu, havluyla çocuğumu kuruladım ve giydirdim ve artık her gün oyun oynamaya devam ettik. Zaman geçti, iki hafta sonra okul, öğretmen veli buluşması için okula davet etti. Daha önceki veli buluşmalarında öğretmen,
“Sizin oğlunuz akıllı bir çocuk, ama ödevleri kargacık burgacık yazıyor, dikkat etmiyor. Sınıfta arkadaşlarını rahatsız ediyor, onları itiyor kakıyor, lütfen onunla konuşun. Ödevlerine ilgi gösterin, sınıfta arkadaşlarını rahatsız etmesin. Ödevlerini doğru dürüst yapsın,” demişti.
O nedenle öğretmen buluşmasına gitmekten çekiniyordum. Bu davet gelince ben eşime dedim ki,
“Hadi okuldaki buluşmaya beraber gidelim!”
“Yok” dedi, “Sen tek başına gideceksin, ben gelmeyeceğim.”
– Eşiniz gelmek istemedi!
– Hayır istemedi. Ya beraber gidelim, diye ısrar ettim hayır hayır sen yalnız gideceksin dedi. Ben yalnız gittim ve diğer veliler geldikçe sıra bende olduğu halde sıranın arkasına geçtim, sıranın arkasına geçtim ki başka kimse olmadan öğretmenle konuşayım, diye.
Mahcup olacağımı düşünüyordum. Her şeyin daha kötüye gittiğini düşünüyordum. En nihayet bütün veliler öğretmenle konuşmalarını bitirip gittiler. Sıra bende! Öğretmenin karşısına geçtim, bana baktı gülümsedi,
“Siz ne yaptınız bu çocuğa?” dedi.
Hiç cevap vermedim, önüme baktım.
“Lütfen söyleyin ne yaptınız bu çocuğa?” dedi.
“Çok mu kötü hocam?” diye sordum.
Gülümsedi,
“Hayır, kötü değil.” dedi. “Artık sınıfta arkadaşlarını hiç rahatsız etmiyor, ödevleri iyileşti, tam istediğim öğrenci oldu. Ne yaptınız bu çocuğa siz?”
– Herhalde bir baba olarak çok mutlu oldunuz?
– Hocam biliyor musunuz öğretmenin karşısında ağlamaya başladım. İnanamıyordum kulağıma, içimden, vay evladım, biz sana ne yaptık şimdiye kadar, duygusu vardı. Eve geldim, karım yüzüme baktı, gözlerim ağlamaktan kıpkırmızı.
“O kadar mı kötü?” diye sordu. Ona da cevap veremedim Hocam, ona da cevap veremedim! Ağladım. Daha sonra anlattım. Hocam onun için sizin elinizi öpmek istedim, teşekkür ediyorum.
Benim oğlumun ve onun küçüğü kızımın hayatını kurtardınız. Ailemin mutluluğu kurtuldu. Hakikaten bir insanın anavatanı çocukluğuymuş. Anavatanı mutlu olan bir çocuk çalışmasını, okulunu her şeyini bütün gücüyle yapar ve orada başarılı olurmuş.
“Gel seni yeniden kucaklayayım!” dedim. Kucaklaştık.
“Çocuklar Gülsün diye!” yaşayalım.
Çünkü insanın anavatanı çocukluğudur.
Çocuklar gülerek, oynayarak büyürse, sonunda büyükler güler.
Büyükler mutlu olup gülümseyince tüm ülke, tüm insanlık güler.
Çocukların gülmesine hizmet veren herkese selam olsun!
Doğan CÜCELOĞLU
Vergi İdaresinin Genç
Vergi İdaresinin genç ve işgüzar müfettişlerinden biri
Büyük Paris Sinagogunda denetim yapıyor.
Hahambaşına acımasız bir tavırla sorular yöneltiyor:
Kandil yağları ve mumlardan arta kalanları ne yapıyorsunuz?
Biriktirip yılda bir kez tedarikçimize gönderiyoruz.
O da bize bir paket mum gönderiyor, diye cevaplıyor hahambaşı.
Peki, baget ekmeklerden kalan artıklar?
Toplayıp yılda bir kez fırıncımıza gönderiyoruz;
O da bize ekstra bir paket baget hediye ediyor.
Müfettiş biraz da alaycı bir tavırla tekrar soruyor:
Ya sünnet artıkları...
Yani kesilen uzuvdan kalan şu deri parçaları...
Onları ne yapıyorsunuz?
Benzer şekilde, diyor hahambaşı, onları da biriktirip
Vergi İdaresine gönderiyoruz;
Onlar da bize yılda bir kez bir dalyarak gönderiyorlar !
Büyük Paris Sinagogunda denetim yapıyor.
Hahambaşına acımasız bir tavırla sorular yöneltiyor:
Kandil yağları ve mumlardan arta kalanları ne yapıyorsunuz?
Biriktirip yılda bir kez tedarikçimize gönderiyoruz.
O da bize bir paket mum gönderiyor, diye cevaplıyor hahambaşı.
Peki, baget ekmeklerden kalan artıklar?
Toplayıp yılda bir kez fırıncımıza gönderiyoruz;
O da bize ekstra bir paket baget hediye ediyor.
Müfettiş biraz da alaycı bir tavırla tekrar soruyor:
Ya sünnet artıkları...
Yani kesilen uzuvdan kalan şu deri parçaları...
Onları ne yapıyorsunuz?
Benzer şekilde, diyor hahambaşı, onları da biriktirip
Vergi İdaresine gönderiyoruz;
Onlar da bize yılda bir kez bir dalyarak gönderiyorlar !
KOCANIZA ÇOK İYİ BAKIN
Doktor , erkek hastasını muayene ettikten sonra, adamın eşi ile özel konuşmak istediğini bildirdi. Adam dışarıya çıktan sonra, kadına ciddi bir sesle durumu anlatmaya başladı:
'Eşinizin hastalığı ciddi' dedi ‘Korkunç bir stres’i var. Söylediklerimi uygulamazsanız, bilin ki ilk gerginlikte ölecek’.
Sonra devam etti:
'Her sabah mükemmel bir kahvaltı hazırlamanız gerekli.. Neşeli olmasını sağlamaya dikkat edin.
Öğlen için de yanına çok iyi bir yemek vermelisiniz. Dört başı mamur bir menü. İş yerinde onu yesin.
Akşam yemeği olarak ya yumuşacık bir biftek, ya da bonfile hazırlayın. Bol sebze garnisiyle. Haftada iki akşam da mükellef bir balık. Rakısına bir adet buz yeterli. 35liğin yarısını geçmesin. Keyiflenir de ‘bir duble daha’ derse bırakın içsin. Böylece gevşer biraz daha. Konuşurken sakın keyfini kaçıracak konulardan bahsedeyim demeyin. Özel problemlerinizi de kesinlikle açmayın. Yoksa kötüleşiverir.
Kendinize mutlaka dekolte bir kıyafet seçin. Bakımlı olun. Yanına oturup sırtını ovun. Televizyonda maç seyretmesi için her akşam teşvik edin. Siz de yanına sessizce oturup kırmızı şarap servisi yaparsanız fevkalade olur.
En önemli nokta da şu: Haftada birkaç akşam seks yapın. Eğer bu söylediklerimi aksatmadan bir yıl kadar uygularsanız, sanırım o takdirde kocanız iyileşip normal hayatına dönecektir ve uzun bir mutlu yaşam sizi bekleyecektir.’.
Eve dönüş yolunda koca, eşine sordu:
'Doktor ne dedi sana?' dedi.
Kadın kısaca cevap verdi:
"ÖLECEKMİŞSİN" :)))
'Eşinizin hastalığı ciddi' dedi ‘Korkunç bir stres’i var. Söylediklerimi uygulamazsanız, bilin ki ilk gerginlikte ölecek’.
Sonra devam etti:
'Her sabah mükemmel bir kahvaltı hazırlamanız gerekli.. Neşeli olmasını sağlamaya dikkat edin.
Öğlen için de yanına çok iyi bir yemek vermelisiniz. Dört başı mamur bir menü. İş yerinde onu yesin.
Akşam yemeği olarak ya yumuşacık bir biftek, ya da bonfile hazırlayın. Bol sebze garnisiyle. Haftada iki akşam da mükellef bir balık. Rakısına bir adet buz yeterli. 35liğin yarısını geçmesin. Keyiflenir de ‘bir duble daha’ derse bırakın içsin. Böylece gevşer biraz daha. Konuşurken sakın keyfini kaçıracak konulardan bahsedeyim demeyin. Özel problemlerinizi de kesinlikle açmayın. Yoksa kötüleşiverir.
Kendinize mutlaka dekolte bir kıyafet seçin. Bakımlı olun. Yanına oturup sırtını ovun. Televizyonda maç seyretmesi için her akşam teşvik edin. Siz de yanına sessizce oturup kırmızı şarap servisi yaparsanız fevkalade olur.
En önemli nokta da şu: Haftada birkaç akşam seks yapın. Eğer bu söylediklerimi aksatmadan bir yıl kadar uygularsanız, sanırım o takdirde kocanız iyileşip normal hayatına dönecektir ve uzun bir mutlu yaşam sizi bekleyecektir.’.
Eve dönüş yolunda koca, eşine sordu:
'Doktor ne dedi sana?' dedi.
Kadın kısaca cevap verdi:
"ÖLECEKMİŞSİN" :)))
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)