ORTADOĞULULUK NEDİR?

Umarım okursunuz...
Okuduktan sonrada paylaşacağınıza inanıyorum.
Merak etmeyiniz yazı sizi yemeyecek
Siz okuyunca kendi kendinizi yiyeceksiniz
Ülkemiz Ortadoğulu bir zihniyet tarafından, Ortadoğulu bir üslupla yönetiliyor ve görünen o ki yakında tamamen Ortadoğu’ya dönüşeceğiz.
Ortadoğululuk nedir bilir misiniz?
-Ölümü yüceltip güzel yaşamayı aşağılamak Ortadoğululuktur.
-Dini yüceltip bilime kayıtsız kalmak Ortadoğululuktur.
-Lideri yüceltip, iyi sistem kurmayı aşağılamak Ortadoğululuktur.
-İmanı yüceltip aklı aşağılamak Ortadoğululuktur.
-Duyguları yüceltip mantığı küçümsemek Ortadoğululuktur.
-Müteahhitti yüceltip, mühendisi aşağılamak Ortadoğululuktur.
-Üniversiteleriyle değil, camileriyle gurur duymak Ortadoğululuktur.
-“Alnı secde görüyor” diye, zorba ve hırsız politikacılara oy vermek Ortadoğululuktur.
-İmamları yüceltip, filozofları aşağılamak Ortadoğululuktur.
-Ev kadınlığını yüceltip, kariyer yapan kadını aşağılamak Ortadoğululuktur.
-Kendi çocuklarını Amerika’da okutup, halk çocuklarını imam hatiplere zorlamak Ortadoğululuktur.
-Sözü yüksek olanı değil, sesi yüksek olanı iyi lider sanmak Ortadoğululuktur.
-Kurumsal çözümler üretmek yerine, karizmatik lidere tapmak Ortadoğululuktur.
-Hatasından öğrenmek yerine, onunla duygusal bağ kurup hayatını bataklığa çevirmek Ortadoğululuktur.
-Standart sahibi olmak yerine, düştükçe “beterin beteri var” diye kendini avutmak Ortadoğululuktur.
-Başına gelene katkısını görmek yerine, hep dış güçleri suçlamak Ortadoğululuk.
-Şeytan taşlamaktan ibadet etmeye zaman bulamamak Ortadoğululuktur.
-Kendi hayatında hiçbir başarısı yokken, sürekli atalarıyla övünmek Ortadoğululuktur.
-Sıkılmış bir yumruğun, açık bir elden daha güçlü olduğuna inanmak Ortadoğululuktur.
Yukarıdaki maddelerin birçoğunun dinle ilgili olduğunu görüyorsunuz, neden?
Çünkü ortalama bir Ortadoğulunun beyninin yüzde 75'i dinle kaplıdır. Bu yüzden diğer şeylere çok az yer kalır.
Onun zihniyetiyle ilgili söylediğiniz her şeyi, dinine saldırı sayar.
Dinle ilgili olmayan pek fikri olmadığı için, dinini ilgilendirmeyen hiçbir eleştiri yapma şansınız da yoktur!
Üstünüzü ıslatmadan, elinizle balık yakalamanın imkansızlığı gibi bir şey.
İronik bir şekilde, Ortadoğulular ülkelerinin sıkıcılığından kaçıp, nefes almak için turist olarak Türkiyeye geliyor.
Türkiyenin yöneticileri ise gittikçe ülkemizi Ortadoğululaştırıyor.
Birkaç yıldır, yılın yarısını yurt dışında geçiriyorum.
Yurt dışında, gittiğim en iyi restoranların en iyi yerlerinde hep Arap şeyhlerinin çocukları, yanlarında Rus sevgilileriyle oturduğunu görüyorum.
Kendi ülkelerini modernleştirmek yerine, modern ülkelerde hayatlarını yaşıyor, kendi halklarına da din pazarlıyorlar.
Gidip, bu adamların ülkesinde, “bu adamlar size din merkezli yaşamayı övüyor ama kendileri son derece dünyevi yaşıyor” desem, beni o diktatörlerin polislerinden önce, o yoksul insanlar linç eder.
Celladına aşık zihniyetteki insanlar için ne yapılabilir ki?
Bu açıklamayı kimseyi ikna etmek için yazmadım.
Mantığa inanmayan insanların mantıklı argümanlarla değiştirilemeyeceğini bilecek kadar tecrübeliyim.
Bu hayatta, bazıları akılla öğreniyor, bazıları acıyla.
Maalesef bu coğrafya, acıyla öğrenenlerin coğrafyası.
Benimki, sadece geleceğe dönük bir “ben dememiş miydim” notu.
Bu topraklarda, her şeyin bir gün anlaşıldığını ama hep geç anlaşıldığını biliyorum.
Hepsi bir gün neyin ne olduğunu anlarlar, ama hep geç anlarlar!
Azgelişmişlerin kaderi iki kelimede saklıdır:
İdrak gecikmesi!
Matbaanın 300 yıl geç geldiği bir topluma, mantık da olması gerekenden 30 yıl sonra geliyor. Neyin en mantıklı çözüm olduğuna karar vermeden önce 30 yıl kavga ediliyor!
"Coğrafya kaderdir" der, Ibni Haldun, bizim kaderimiz de idrak gecikmesi!
Mümin Sekman
Sosyolog

Nasıl olsa beni eve kadar takip edeceksin,

Sivil polis arkasından takip ediyordu. Birden durdu arkasındaki polise bakıp ;
“Nasıl olsa beni eve kadar takip edeceksin, bari şu valizin birini alıver bari bir faydan dokunsun” dedi.
Sivil polis şaşırıp kaldı, sonra ;
“Peki” dedi “insanlık öldü mü taşıyım bari…”
Sivil polisin takip ettiği kişi 1927’de öğretmenlik diplomasını aldı. Dayısı Yozgat Hastanesi’ne başhekim olmuştu. “Şu benim tayini halletsen de öğretmen olsam” dedi. Dayı Rıfat Ali Ertüzün Yozgat’a aldırdı yeğenini.
Yozgat Cumhuriyet İlkokulu’nda öğretmenlik yaptı, bir yandan dergilere yazı gönderdi. Yozgat’ta sıkıldı yalnızlıktan. İşte o sıra Devlet sınav açtı. 1928’de eğitim için Almanya’ya gitti, dönünce Aydın’da bir ortaokulda, ertesi sene de Konya’da Almanca hocalığı yaptı. O sıra Atatürk’ü karalayan bir şiir yazdığı söylendi.
Mahkemeye çıkarıldı, hapse atıldı. Hakime ‘Memleketten Haberler’ isimli bu şiiri Almanya’da öğrenciyken yazdığını, Atatürk’ü eleştiren tek bir dize olmadığını, birilerinin şiir üzerinde değişiklik yaptığını ve muhalif olduğu için iftiraya maruz kaldığını hakime anlattı. Asım Bezirci bu şiirin orijinalini neşretti, hakikatten de Atatürk’ü tenkit etmiyordu.
Ama hapse mahkum oldu o öğretmen, Atatürk’e mektup yazdı “Kabahatim yok, iftira bu” dedi. İşte bu unutulan mektubu da Murat Bardakçı geçtiğimiz aylarda ortaya çıkardı. 14 Nisan 33’te Konya Cezaevi’nden yazılan bu mektupta Atatürk’e “Beni en çok üzen yediğim ceza değil, sizin büyük isminizin şahsî intikam vasıtası olarak kullanılabilmesi ve buna müsamaha edilmesi keyfiyetidir.” diye yazmıştı.
Birkaç ay geçti, 1933’te genel bir afçıkarıldı ve polise valizini taşıtan bu öğretmen serbest kaldı. Hapisten çıkınca Atatürk’e büyük hayranlık beslediği bir şiir kaleme aldı. Ha, o şiir şimdi nerededir kim bilir... Mesleğine dönmek istedi. Milli Eğitim Bakanı Hikmet Bayur Atatürk’e gitti;
“Paşam” dedi,
“hakkınızda ağır bir şiir yazmış olan bir öğretmen vardı ya, aftan yararlanıp tekrar öğretmen olmak istiyor”
Atatürk “Atanmasında bir sakınca var mı?” diye sordu.
Bakan “Hayır paşam” diye karşılık verdi.
Atatürk “O zaman neden bana soruyorsun?”
Bakan “Ama işlediği suç size karşıydı”
Atatürk gülümsedi “Aşk olsun sana! Beni kişisel gücenikliğim dolayısıyla yasal gerekliliklerin yerine getirilmesini önleyecek ölçüde egoist mi sandın? O genci ilk açılacak yere hemen atayınız!”
Belli ki Atatürk inanmamıştı bu öğretmene, onun gerçekten böyle bir şiir
yazdığını düşünmüştü ama yine de kırgınlığı bırakıp “O genci hemen göreve atayın” demişti! İşte bu yukarıdaki anıyı ise Hıfzı Topuz Eski Dostlar kitabında ilk kez kaleme aldı.
Ve belirtti şunu; “Atatürk’e büyük bir hayranlığı, sevdası vardı” , nasıl olurdu da Atatürk’ü küçük düşürecek bir şiir yazsın! İşte İşte bu genç Atatürk’ün isteğiyle öğretmenliğe devam etti, akabinde Türk operasını inşa eden Alman Profesör Carl Ebert’in asistanı oldu, Almancadan birçok çeviriyi Türkçeye
kazandırdı.
Ve bir kitap yazdı valizini sivil polise taşıtan bu genç öğretmen. Hani Atatürk’ün isteğiyle kıvılcım olarak Avrupa’ya giden sonra da memlekete alev olarak dönen… İşte bu genç Frolayn Puder adında bir kıza aşık oldu Almanya’da öğrenciyken. Sonra ne mi yaptı aşkını bir roman yaptı. Türkiye’nin en çok satan romanlarından biri oldu. Sivil polise valizini taşıtan o öğretmenin kaleme aldığı kitabın kapağında “Kürk Mantolu Madonna Sabahattin Ali” yazıyordu...

Yazar :Tolga Aydoğan

RABİA ?

Rabia Arapça’da “dördüncü” demektir.
Öyle sanıldığı gibi mübarek ve anlamlı bir isim değildir.
Çünkü Arap kültüründe, kız çocukları insandan sayılmadığı için, kızı olanlar isim vermez numara verirlerdi.
Vahide isim değildi, birinci demekti. İlk doğan kıza verilen numaraydı.
Saniye ikinci demekti, ikinci kızı olana verilen numaraydı.
Selase ve Bite isimleri üçüncü demekti, üçüncü doğan kızlara verilen numaraydı.
Rabia da dördüncü demekti, dördüncü doğan kıza verilen numaraydı.
Bizimkilerde Rabia’yı çok mübarek ve çok dini içerikli bir isim zannederler, bilmiyorlar ki Araplar, insandan saymadığı ve isim vermeye lüzum görmediği kız çocuklarına işte böyle numara takarlardı, tıpkı otomobillere takılan plakalar gibi.!
Dünya kurulduğundan beri kız çocuklarını, diri diri toprağa gömen kültüre sahip tek millet Araplardı.
Bunun esas sebebi ise, tefecilik yapan, fahiş faizlerle verdikleri paraları ödeyemeyen kişilerin kızlarına, karılarına el koyup pazarlayan insafsız ve ahlaksız, Arap egemenlerinin eline düşmesinden korkan Araplar, yeni doğan kız çocuklarını diri diri toprağa gömerek bu akıbetten koruduklarını zannederlerdi..
Peki o çağlarda Türk’ler nasıldı?
Türk’ler kız çocuklarına, hatunlarına değer veren, onları önemseyen, insan yerine koyan, komutanlar ve hakanlar gibi yetiştiren tek tanrılı dine mensup bir milletti.
Ve insan hakları açısından da çağdaş kültürün örneklerini vermiş önder uluslardandı.
Eski Türkçe’de “namus” sözcüğü yoktu çünkü namussuzluk nedir bilmezlerdi!
Türk geleneğinde kadın arkadaştı, kadın anneydi, kadın sevgiliydi, tek başına bir devletti.
Kadın dövmek malesef Türk’lerin arap kültürüyle tanıştıktan sonra başlayan bir olaydır.
Eski Türk kültüründe, örfünde kadın her zaman el üstünde tutulurdu.
Tarihe geçmiş Cengizhan’ın eşi için söylediği
“Ben sizin han’ınızım, bu da benim han’ım” sözleriyle dilimize yerleşen “hanım” kelimesi de bunu göstermektedir!
Yani KADIN EVİN HANIYDI,
Mustafa Durmuş’ un Tomris’ ten Rabiya’ a adlı kitabından...

Kahvede sohbet eden adama arkadaşları:

Kahvede sohbet eden adama arkadaşları:
-”Senin aile yaşantına hayranız, eşin ve çocuklarınla çok mutlu bir yaşantın var. Karının bir dediğini iki etmiyorsun. Bu mutluluğunun sırrını bize de anlat yoksa pısırık olduğunu düşüneceğiz.” derler.

-”Kısaca anlatayım …” der adam:
-”Düğünümüz bittikten sonra karım kendi atına, ben de kendi atıma bindik, evimize doğru gidiyoruz. Benim bindiğim atın ayağı takıldı ve sendeledi. Karım eğildi ve benim atıma ‘Bir’ dedi. Biraz daha ilerledik ve benim atımın ayağı tekrar takılıp tökezlediği zaman, eşim tekrar eğilip atıma ‘İki’ dedi. Az sonra atım tekrar aynı şekilde tökezleyince eşim atından indi at’a ‘Üç’ dedi ve çeyizinden tabancasını çıkartıp atımı alnından vurdu.”
Ben şok olmuştum … Eşime bir hışımla çıkıştım…
-”Yazık değil mi ata, neden vurdun kadın, manyak mısın sen?” diye bağırdım…
Karım arkasını döndü ve bana:
-“Biiiiiiiir’” dedi.
-“Ve o günden sonra karımın bir dediğini iki etmedim!”🤣

İncil'de yazıyor..

İncil'de yazıyor..
Adamın biri New York'ta bir otele inmiş. Aksam üzeri otelin barına
gidip garson kızların yakalarında yazılı olan isimlerine şöyle bir göz
attıktan sonra Nancy adlı garsonu çağırmış ve
"Bu akşam benimle yemek yer misiniz?" diye sormuş.
Nancy "Bilmem ki.. " diye kırıtırken adam:
"Merak etme kızım, çekinecek bir şey yok.. Bu İncil'de de yazılı" demiş.
Nancy biraz şaşkın bir eda ile "Peki" demiş.
Aksam lokantada buluşup yemiş içmişler.
Yemek bitince adam Nancy'i odasına davet etmiş.
Nancy "Hayır gelemem" diye cevap verince de adam:
"Merak etme Nancy, çekinecek bir şey yok.. Bu İncil'de de yazılı" demiş.
Nancy yine şaşkın şaşkın "Peki" demiş.
Adamın odasına çıkmışlar, bir kaç kadeh içip biraz müzik dinlemişler.
Sonra adam Nancy ile sevişmek istemiş.
Nancy "Hayır , katiyen olmaz.. "diye itiraz edince adam yine:
"Merak etme kızım, çekinecek bir şey yok. Bu İncil'de de yazılı" demiş.
Nancy "Hani? İncil'in neresinde yazılı? Göster bakalım" deyince
adam bas ucundaki otel İncil'ini almış. Nancy'e kapağın içini göstermiş.
Orada bir kalem ile yazılmış su cümle varmış;
"Bardaki garson kız Nancy, muhteşem sevişiyor!"

Antakya müzesinden bir lahit fotoğrafı.

Antakya müzesinden bir lahit fotoğrafı. Duvarda yazan söz MS 65 yılında vefat eden Seneca isimli bir düşünüre ait.
SENECA'ya ait bazı sözler:
⚘Para iIe satın aIınan sadakat, daha fazIa para iIe de satıIır.

⚘BaşIayan her şey biter.
⚘Büyük bir servet, büyük bir köIeIiktir.
⚘ÖIüm, bazen ceza, bazen bir armağan, çoğu zaman da bir Iütuftur.
⚘Yeryüzünde gün ışığına Iayık oImayan nice insanIar vardır ama güneş her gün yeniden doğar.
⚘Hayatı komedi sananIar, son espriyi iyi düşünsünIer!
⚘Yaşıyorsak, haIa umut var demektir.
⚘Aza sahip oIan değiI, çok isteyen fakirdir.
⚘Hayatı kaybetmekten daha acı bir şey vardır, yaşamın anIamını kaybetmek.
⚘Unutmazsan senin, affetmezsen onun canı acıyacaktır. Unutma, affetmek ve unutmak sadece iyi insanIarın intikamıdır.
⚘Ey hayat senin bu kadar önemIi tutuIman öIüm sayesindedir.
⚘Unutma ki, birIikte oIduğun insanın geçmişini kurcaIamak, onunIa kurmayı düşündüğün geIeceği yok etmekten başka bir şeye yaramaz.
⚘İnsanIarı tanımak için onIarı sınamaktan korkmayın; çünkü kaybediImesi gerekenIer, en önce kaybediImeIidirIer.
⚘GençIiğinde biIgi ağacını dikmeyen, yaşIıIığında rahatIayacağı bir göIge buIamaz.
⚘Hafif acıIar konuşabiIir ama, derin acıIar diIsizdir.

HAYDİ ABBAS, VAKİT TAMAM..

Yıl 1941... Cahit Sıtkı askerliğini yedek subay olarak yapmak üzere Edremit Burhaniye’de bulunan birliğine gider. O yıllarda yedek subay sayısı az olduğundan her yedek subaya emir eri verilmektedir. Birliğine gittiğinde bölük yazıcısından künye defterini ister. Sırayla isimlere bakmaktadır bir isim dikkatini çeker.
Abbas oğlu Abbas, sakat ve çolak eli yüzünden çürüğe ayrılmış biridir Abbas. Talim bitiminde askerin yanına gönderilmesini ister. Öğle saatlerinde kapı çalınır. Karşısında civan mert yiğit biri selam çakıp;
*Abbas oğlu Abbas Emret komutatan!.. der.

Aralarında söyle bir konuşma geçer.
+ Nerelisin?
- Memleket Mardin, kaza Midyat komutan
+ Sen benim emir erim olur musun?
- Sen bilir komutan!.
Askere eşyalarını toplamasını ister ve kendi evinin altındaki boş yere taşınmasını ister.
Zamanla askerin zekiliği ve sıcakkanlılığından etkilenir. Abbas her sabah erkenden kalkar Cahit Sıtkı'ya kahvaltı hazırlar. Öğle yemeğini sormadan hazırlar. Tüm ihtiyaçlarını karşıdan bir istek gelmeden düşünüp yerine getirir. Erkenden kalkıp Cahit Sıtkı'nın kıyafetlerini ütüler, hazırlar ve evin temizliğini yapar.
Akşam olunca Cahit Sıtkı'nın sevdiği yemek ve mezeleri hazırlar. Zamanla aralarında komutan asker ilişkisinden daha güçlü bir dostluk bağı oluşur. Bu saf ve temiz Anadolu çocuğundaki sadakat ve temiz yürekten etkilenmiştir Cahit Sıtkı.
Zaman zaman karşısına alıp derleşirken bu Anadolu çocuğunun ruhunda gizli şeyleri keşfeder.
Akşamları rakı sofrası kurup en güzel kızartma ve mezeleri hazırlar Abbas. Aralarındaki duygu bağları güçlenir. Böyle bir keyf gecesi akşamında alkollü Cahit Sıtkı sorar;
+ Sen İstanbul'u bilir misin Abbas?
- Bilir komutanım.
+ Orda bir Beşiktaş var bilir misin?
- Bilir komutan!. Ben orda acemi birlikteydim.
+ Orda benim bir sevgilim var. Sen bana kaçırıp
onu getirir misin?
- Elbet komutan!
Sabah olur Cahit Sıtkı bakar ki, Abbas yeni asker kıyafetlerini giymiş traş olmuş hazırlanmış. Cahit Sıtkı sorar;
+ Hayırdır Abbas neden böyle hazırlık yaptın?
- Ben istanbula gidecek komutan!.
+ Ne yapacaksın sen İstanbul'da?
- Sen söyledi bana. Ben gidecek sana Sevgiliyi
getirecek!..
Gözlerindeki hüznü ve gözyaşlarını gizlemek istercesine arkasını dönüp kapıyı çarpar ve çıkıp gider Cahit Sıtkı. Fakat bu mert askerin, yüreği sevgi dolu Anadolu çocuğunun samimiyeti ve sıcaklığından duygulanır.
Akşam olur. Ağaç altında rakı sofrası kurdurur ve Abbası karşısına oturtur. Birlikte yer içerler ve Cahit Sıtkı o meşhur şiirini kaleme döker.
Haydi Abbas, vakit tamam;
Akşam diyordun işte oldu akşam.
Kur bakalım çilingir soframızı;
Dinsin artık bu kalp ağrısı.
Şu ağacın gölgesinde olsun;
Tam kenarında havuzun.
Aya haber Sal çıksın bu gece;
Görünsün şöyle gönlümce.
Bas kırbacı sihirli seccadeye,
Göster hükmettiğini mesafeye
Ve zamana.
Katıp tozu dumanı,
Var git,
Böyle ferman etti Cahit,
Al getir ilk sevgiliyi Beşiktaş'tan;
Yaşamak istiyorum gençliğimi yeni baştan.
Cahit Sıtkı TARANCI
(Nilgün Bilal Özer paylaşımı)

Antepli Azap Osman...

Bu Vatan Bizim diyen Ayyaş Çapulcular, okuyun...
Antepli Azap Osman...
Gaziantep’te o günlerde şehirde kime dokunsan patlayacak bir barut gibiydi. Fransızlar Antep’i işgal etmiş; kadın, çocuk, yaşlı demeden Ermenilerin yardımı ile önüne geleni öldürüyorlardı. Sokaklarda patlama sesleri çığlıklara karışıyordu. Bir gün tüfekçi Yusuf’un dükkânına sinirden yumruklarını demir gibi sıkmış bir adam girdi. Ve derdini anlatmaya başladı. Ağam ben baraklıyım. Adım Osman. Köylüler bana Azap Osman derler. Anlıyacağın rençperim. Aynı zamanda çok iyide bir avcıyım. Düşman çocuk, kadın demeden öldürüyor. Bana bir tüfek lazım elimde bir tüfeğim olsa attığım gâvuru indiririm aşağıya diyordu. Ama en başından söyleyeyim cebimde hiç param yok.
Tüfekçi Yusuf karşısında dimdik duran adama uzun uzun baktı adeta boğazı düğümlenmişti. Ama ne yazık ki hiç tüfek yoktu olan tüfeklerde direniş çetelerine dağıtılmıştı. Yeni tüfek bulmak da imkânsızdı. Daha Yusuf sözünü bitirmeden Osman dükkân’dan ayrılmıştı içinden söylene söylene yürüyordu. ‘’ Düşman bomba yağdıracak bende ölümleri izleyeceğim ha olmaz olmaz mutlaka silah bulmalıyım ‘’ eve gelmişti ve evde dört dönüyordu mutlaka silah bulmalıydı ama satıp para edecek hiçbir eşyası da yoktu. Derdini karısına anlattı şehire bomba yağıyor mutlaka silah bulmayalım.
Azap Osman bir çözüm bulmuştu. Ancak bulduğu çözümüydü yoksa çözümsüzlük mü onu bilmiyordu. Hanımına çözümü anlattığında kadının gözleri doldu. Boğazı düğümlenmişti kadının ama başka bir çaresi yoktu. Hemen suyu ısıttı ve bahçede oynayan kızı Ayşe’yi çağırdı ve sımsıkı sarıldıktan sonra güzelce yıkadı. Kınalar yaktı. Gece kızını yanına aldı uyudu ve sabah en güzel elbiselerini giydirdikten sonra hadi kızım baban seni biraz gezdirecek sakın babanın sözünden çıkma dedi ve ikisini arkalarından ağlayarak uğurladı.Kadın konuşamıyordu adeta hayat durmuştu o an kadın için..
Azap Osman’ın tüfekçi yusuf’un yanına uğramasının üstünde tam 15 gün geçmişti ve yine uğradı. Ama bu sefer yüzü gülüyordu. yusuf usta silah dedim yok dedin ben silahı buldum ama mermi almaya param yetmedi bari mermiler senden olsun dedi. Yusuf usta şaşırmıştı nerden buldun bu tüfeği dedi uzun hikâye anlatırım dedi Osman. yusuf usta tamam dedi mermiler benden ama sen anlat bakalım nerden buldun bu tüfeği. Tamam dedi Osman derin bir nefes aldı ve anlatayım dedi..
Baktım ki şehirde her yaşta çocuk öldürülüyor. Benimde elinden öper bir kızım var annesi akşamdan yıkadı kınalar yaktı sabahta en güzel elbiselerini giydirdi ve evden çıktık. Beraber Halep’e gittik. Orada çocuğu olmayan zengin arap bir aileye evlatlık olarak sattım. Halep’ten de o parayla bu silahı aldım ama mermiye param yetmedi dedi dedi ama bir daha kimseye tek kelime demedi bu konu hakkında.
Yusuf’un o an gözleri doldu sanki o mermileri kendisi yemişti buğulu gözleriyle gitti içerden zulaya sakladığı mermilerden Osman’a verdi. Osman çok fakirdi fakir geldi fakir geçti ama kimseden bir daha birşey istemedi ve kimseyede tek kelime anlatmadı.
Mekanı cennet olsun.

Evi terk etmeye karar vermişti.

“Diş fırçalarken suyu açık bırakma”
“Salondan en son kim çıktı? Işıklar neden açık”
“Makası neden yerine bırakmıyorsun?” Gibi babasının ikaz ve söylemlerine dayanamıyordu.
Sabah bir iş görüşmesine gidecekti ve eğer kabul edilirse aile evini bırakıp, kedisine bir ev kiralayacaktı. Artık kendi hayatını yaşamak istiyordu.
Sabah, babası onu kapıda uğurladı.
– Dikkatli ol ve bütün soruları cevaplamaya çalış, oğlum dedi.
Görüşme adresine gelince, kapıda bekçi yoktu. Bahçe kapısı açıktı ama sürgülü kilidinin demiri dışarıdaydı, giren çıkan herkes bu demire değiyordu. Hemen kilit sürgüsünü geri çekti ve içeriye girdi. Bahçede bir hortum suyunu boşa akıtıyordu. Onu aldı ve sulasın diye bir ağacın dibine bıraktı. Bir avluya girdi, duvar dibinde boşa çalışan bir vantilatör gördü. Gayrı ihtiyarı bir hareketle, vantilatörü kapattığını fark etti. Artık huyu nefsine galip geliyordu. Kendisini tuhaf hissetti.
Oradan küçük bir odaya girdi. Üzerindeki okla görüşme salonuna gider, yazan bir kağıt ters bir şeklide asılı duruyordu. Kağıdı düzeltip, görüşme salonuna girdiğinde diğer adaylar oturmuş sıralarını bekliyorlardı. Salonun ışıkları açıktı ve günün ışığı yeterince her yeri aydınlatıyordu. Aldırmak istemedi fakat babasının sesini duyar gibi oldu sanki “kapatın bu ışıkları” diyordu. Bu ses dikkatini dağıtıyordu. Duramadı hemen gidip ışıkları kapattı ve sırasını beklemek için bir kenara oturdu.
Sırası gelince görüşme odasına çağrıldı.
Masanın öbür tarafında oturan kişi evraklarını istedi. Diplomalarını inceledikten sonra, işe ne zaman başlayabileceğini sordu. Bunu bir tuzak saydı ve imtihanın bir parçası olmalı. Dedi kendi kendine. Ne cevap vereceğini bilemedi.
Tedirginliği yüzüne yansımaya başladı.
Karşısındaki adam; Neyi düşünüyorsunuz? Diye sordu
Biz burada kimseye soru sormadık. Adayları cevaplarıyla değil davranışlarıyla değerlendirmek istedik. Adaylardan hiç birisi senin gibi davranmadı. Bahçe girişinden itibaren herkesi izledik. Açık sürgü kilidi, boşa akan su, vantilatör, ışıkları ve ters kağıt hepsi imtihanın birer aşamasıydı. Bu sınavı başarılı bir şeklide tek sen geçtin. Yeni işin hayırlı olsun.
Babasının disiplini ve sürekli ikazlarına, kızması geldi aklına ondan pişmanlık duydu ve bu işi sadece disiplinle kazandığını anladı. Eve çok mutlu döndü.
Hayatta başarılı olmanın yolu, disiplin ve çevremize gösterdiğimiz sorumluluktan geçiyor.

Öfkelenince neden bağırırız?

Hintli bir ermiş öğrencileri ile gezinirken Ganj nehri kenarında birbirlerine öfke içinde bağıran bir aile görmüş. Öğrencilerine dönüp “insanlar neden birbirlerine öfke ile bağırırlar?” diye sormuş.
Öğrencilerden biri “çünkü sükûnetimizi kaybederiz” deyince ermiş “ama öfkelendiğimiz insan yanı başımızdayken neden bağırırız? O kişiye söylemek istediklerimizi daha alçak bir ses tonu ile de aktarabilecekken niye bağırırız?” diye tekrar sormuş.

Öğrencilerden ses çıkmayınca anlatmaya başlamış: “İki insan birbirine öfkelendiği zaman, kalpleri birbirinden uzaklaşır. Bu uzak mesafeden birbirlerinin kalplerine seslerini duyurabilmek için bağırmak zorunda kalırlar. Ne kadar çok öfkelenirlerse, arada açılan mesafeyi kapatabilmek için o kadar çok bağırmaları gerekir.”
“Peki, iki insan birbirini sevdiğinde ne olur? Birbirlerine bağırmak yerine sakince konuşurlar, çünkü kalpleri birbirine yakındır, arada mesafe ya yoktur ya da çok azdır. Peki, iki insan birbirini daha da fazla severse ne olur? Artık konuşmazlar, sadece fısıldaşırlar çünkü kalpleri birbirlerine daha da yakınlaşmıştır. Artık bir süre sonra konuşmalarına bile gerek kalmaz, sadece birbirlerine bakmaları yeterli olur. İşte birbirini gerçek anlamda seven iki insanın yakınlığı böyle bir şeydir.”
Daha sonra ermiş öğrencilerine bakarak şöyle devam etmiş: “Bu nedenle tartıştığınız zaman kalplerinizin arasına mesafe girmesine izin vermeyin. Aranıza mesafe koyacak sözcüklerden uzak durun. Aksi takdirde mesafenin arttığı öyle bir gün gelir ki, geriye dönüp birbirinize yakınlaşacak yolu bulamayabilirsiniz.

TARİHTEKİ İLK KADIN🙊🙉🙈 HEKİM...

Ataerkil bir devlet anlayışına sahip olan antik Yunan’da kadınların hekimlik yapması ve tıp okuması yasaktı.
Bu yasağa karşı çıkan ve hayatının en büyük ideali hekimlik olan Agnodice (Doğum: M. Ö. 300) babasının da desteği ile saçını keserek erkek kılığını girdi ve İskenderiye tıp okuluna girdi. Burada Herophilos’un öğrencisi oldu.
Tıp eğitimini tamamladığı dönemlerde Atina sokaklarında gezerken doğum sancısı çeken bir kadının çığlıklarını duydu. Ancak sancıdan kıvranan kadın, Agnodice’in erkek olduğunu düşündüğü için onun kendisine dokunmasını istemedi. Bunun üzerine Agnodice kimse görmeden kıyafetlerini kaldırarak kendisinin de kadın olduğunu kanıtladı ve doğumu yaptırttı.
Zamanla kadınların arasında yayılan bu hikâye ile hasta olan tüm kadınlar Agnodice’ye gitmeye başladı ve çok aranan bir doktor haline geldi...
Erkek doktorlar ise bu durumu kıskandı ve erkek sandıkları Agnodice’yi, kadın hastaları baştan çıkarmakla suçladı... Bu suçlamalar ile mahkemeye çıkarılan Agnodice idam cezasına çarptırıldı. Bunun üzerine Agnodice, hayatını kurtarabilmek için erkek olmadığını, aslında kadın olduğunu söyledi... Bu defa da kadın olarak tıp eğitimi aldığı ve hekimlik yaptığı için ölüm cezasına çarptırıldı...
Ancak başta mahkûmiyet kararını veren yargıçların eşleri olmak üzere tüm kadınlar ayaklandı. Hatta bazı kadınlar Agnodice’nin öldürülmemesi halinde onunla birlikte ölüme gideceklerini söyledi...
Kalabalığın ve eşlerinin baskısına dayanamayan yargıçlar Agnodice’yi mahkûm etmekten vazgeçti ve bu tarihten itibaren sadece kadınlara bakmak şartıyla kadınların da hekimlik yapmasına izin verildi. Böylece Agnodice ilk jinekolog olarak tarihe adını yazdırdı.

KOBRA ETKİSİ

İngiliz hükümeti Hindistan yönetimini elinde tuttuğu dönemde kobralardan çok çeker ve kobralara karşı savaş başlatır. Ne var ki İngilizler yılanlarla haşır neşir oldukça daha çok İngiliz kobra zehiriyle tanışır. Bunu fark eden "zeki" bir İngiliz, "neden biz uğraşıyoruz? Kobra kafası getiren Hintliye ödül verelim olsun bitsin." der. Bunun üzerine kampanya başlar. Başlarda gerçekten Kobraların sayısı azalır; ancak zor koşullara muhteşem uyumları ile bilinen Hintliler "Madem bunlar her ölü yılana para veriyor o zaman biz bu kobraları besleyelim üretelim. Hem kim koşacak kobra peşinde?" derler. Bu fikirle yola çıkan Hintliler kobra çiftlikleri kurarak yılanları üretirler ve paraya para demezler.

Bu durumu fark edip aptal yerine konduklarını anlayan İngilizler, hem daha fazla kobra üretilmesin diye, hem de zekaları ile daha fazla alay edilmesin diye kobra başına para verme kampanyasını durdurular. Tabii Hintliler de kobraların para etmediğini görünce, kobraları besleyerek kaynak ve vakit harcamak istemezler ve tüm çiftliklerdeki kobralar salınır. Böylece ortam başlangıç durumundan daha çok kobraya sahip olur. Doğal ortamlarında da çoğalmaya devam eden kobraların popülasyonu iyiden iyiye artar. İngilizlerin kontrol manyaklığı da böylece ters teper. O günden beri bu tip kontrol altına alınması hedeflenirken, beklenmeyen etkiler nedeniyle ters tepen olayların olduğu durumlara Kobra Etkisi denir

Bil Gates'e : "Bu dünyada senden daha zengini var mı?" Diye sordular..

Bil Gates'e : "Bu dünyada senden daha zengini var mı?" Diye sordular..
Gates: "Evet benden daha zengini var.."
Ona: "Peki kim bu?" diye sordular.
Gates: "Eğitimi tamamlayıp Microsoft şirketini kurmaya karar aşamasında bir uçuş öncesinde Newyork havaalanındaydım.. Birden gözüme gazete satıcısı ilişti... Elindeki gazetelerin birindeki başlık ilgilimi çekti.. Elimi cebime attım ama hiç bozuk param yoktu.. Oradan uzaklaşmak üzere ayrılıyordum ki..
Siyahi genç delikanlı birden atılarak: "beyefendi buyurun gazete benden size hediyem olsun.." dedi. Ben de ona: "elimde bozuk param yok " dedim.
O da: "Sana ben onu hediye ediyorum" dedi.
Bu olaydan 3 ay sonra yolcuğum aynı havaalanına denk geldi..
Gözüm bir gazeteye ilişti.. Elimi cebime attım ama yine bozuk param yoktu. Aynı çocuk geldi: "gazeteyi al" dedi.
Ben de ona: "oğlum geçen gün aynı durum yaşandı. Sen bu durumla her karşılaştığında insanlara gazeteyi hediye mi ediyorsun?" dedim..
Dedi ki: "Tabi ki.. Ben verdiğimde, tüm kalbimle veriyorum. Bu beni mutlu edip rahat kılıyor...
Bil Gates diyor ki: "Bu cümle benim aklımı o kadar kurcaladı ki daima, acaba çocuk hangi mantık esasına ve hangi hissiyata göre böyle söylüyordu.."
19 yıl aradan sonra... Ekonomik gücümün doruğuna ulaşıp, dünyanın en zengin adamı olduğumda.. Bu genç delikanlının iyiliğinin karşılığını verebilmek için onu arayıp bulmaları için bir grup oluşturdum.. Onlara falan havaalanına gidin ve bana gazete satıcısı siyahi genç delikanlıyı bulun dedim. Bir buçuk ay aradan sonra alanın birinde bekçilik yaptığını öğrendim... Ona bir davetiye gönderip ofisimde ağırladım. Ona "beni tanıyor musun?" diye sordum.
O da: "Tabi ki sen Bil Gates'sin herkes seni tanır"
Ona: "Hatırlar mısın sen ufakken gazete satıyordun bende bozuk yoktu ve sen bana gazeteyi hediye ettin. Bunu neden yaptın?
O da: "Belli kesin bir nedeni yok. Yalnız birine karşılık beklemeden bir şey verdiğim zaman mutluluk duyuyorum ve bu da beni rahat ve huzurlu kılıyor" dedi.
Ona dedim ki: "Sana iyiliğinin karşılığını vermek istiyorum.. Dile benden ne dilersen..!"
Dedi ki: "Nasıl.."
Ona: "Sana istediğin ne ise vereceğim.."
Gülerken bana dedi ki: "Ne istersem onu mu? Bu gerçek mi?"
Ona: "Evet. Ne istersen vereceğim.."
O da: "Size teşekkür ediyorum beyefendi. Fakat hiç bir şeye ihtiyacım yok..."
Ona: "Bir şey istemen lazım senin iyiliğinin karşılığını telafi etmek istiyorum.."
O da: "Sayın Bil Gates her şeyi yapacak gücün var ama benim iyiliğimi telafi edemezsin.."
Ona: "Ne demek istiyorsun ve nasıl olur da telafi edemem"
O da: "Seninle benim aramızdaki fark ben sana yoksulluğumun doruğunda verdim, ama sen zenginliğinin doruğunda bana veriyorsun, bu da durumu telafi etmez... Ama senin yaptığın (karşılık vermeye çalışman) bu güzellik beni çok mutlu etti.. Teşekkür ederim"

Bil Gates anlatıyor: "İşte o sözü kendisinin benden daha zengin olduğunu hissetmeme neden oldu...
Çünkü en makbul verme çeşidi, senin ihtiyacın var iken vermen.. Çocuğun bana yaptığı da budur..
Ömer Tanrıöver

Bir grup İngiliz, Amerikan ve Türk gemiyle yolculuk ediyorlarmış

Bir grup İngiliz, Amerikan ve Türk gemiyle yolculuk ediyorlarmış. Birden şiddetli bir fırtına kopmuş.
Geminin batacağını anlayan kaptan hemen yolculara koşup gemiyi boşaltmalarını istemiş. Fakat kimse buna inanmayarak kendini denize atmayı kabul etmemiş.

Bir süre sonra bütün yolcuların ölüm tehlikesiyle karşı karşıya olduğunu gören kaptan hemen bir tayfasını çagırmış. "Git bir de sen dene onları gemiden atlamaya ikna etmeyi" demiş.
Tayfa gitmiş ve kısa bir süre sonra geri dönmüş. Kaptan merakla sormuş:
-Eee, noldu?
-Hepsi atladılar efendim.
Kaptan çok saşırmış:
-Nasıl olur, daha demin kıllarını bile kıpırdatmamışlardı. Ne dedin onlara?
-Çok kolay oldu.
İngilizlere;
"Sizin gibi soylu insanlar batmak üzere olan bir gemide olmamalılar" dedim.
Amerıkalılara;
"Deniz suyunun insan vücudu için çok faydalı oldugunu" söyledim.
-Peki ya Türklere ne dedin?
-Onlara da
"Denize girmek yasak! " dedim.🤣

Temel misafirliğe gitmiş.

Gece vakti tam evine dönecekken sağanak yağmur başlamış..
Ev sahipleri,
- Bu yağmurda sokağa çıkılmaz, geceyi burada geçir.. diye ısrar etmişler..
Temel de, "Tamam, peki!" demiş..
Biraz sonra bakmışlar ki Temel ortada yok!
İçeriyi dışarıyı arıyorlar, yok!
Az sonra kapı çalınmış, gidip açmışlar..
Bakmışlar ki gelen Temel, sırılsıklam..
- Nereye gittin? demişler.
- İki dakika eve gidip pijamamı aldım geldim.. demiş.
***
İşte bizim "Bu virüste sokağa çıkılmaz" hikâyesi de böyle bir hikâye!
Herkes "Sokağa çıkmamak için sokakta!".🤣